آن قيام نموذه آيذ و چه خدمت تا باتمام آن كمر بسته شوذ . گفت غريبى محنتزدهام و از روز نيكى ببذى افتاذه و نفقاتى كى مصاحب من بوذ دزدان بستذند [ 246 ] مجاعت « 461 » بر من مستولى گشت و گرسنگى تاختن آورد و مرا برين بىادبى باعث شذ كى اينجا آمذم تا ازين مهمانى [ 247 ] نوالهءى « 462 » [ 248 ] برم و ازين ضيافت زلهءى « 463 » [ 249 ] بندم . [ 250 ] و پيغمبر عليه السلام [ 251 ] ميفرمايذ « ارحموا ثلثة غنى قوم افتقر و عزيز قوم ذل و عالما يلعب به الحمقى و الجهال » مىفرمايذ كى بر سه كس رحمت كنيذ اول كسى كى در ثروت و توانگرى و نعمت سرجريدهء گروهى بوذه باشذ [ 252 ] و مسكنت و افتقار و درويشى و اضطرار برو غالب گشته دوم كسى كه واسطهء عقد قومى بوذه باشذ در عزت و جلالت پس بمذلت و هوان « 464 » گرفتار گردذ سوم عالمى كى ببازيچهء [ 253 ] احمقان و جهال گرفتار گردذ [ 254 ] و صاحبنظرى مميز نبوذ كى قدر علم او بشناسذ و قيمت هنر او بدانذ و ازين سه دو صفت در من موجودست و دو خصلت بر من قائم يكى آنك در ميان قوم خويش از همه عزيزتر و نبيهتر « 465 » بوذم و اكنون از همه ذليلتر و خاملترم . « 466 » دوم آنكه بكثرت مال و خصب حال و فراغ بال و رفاغت عيش و غزارت « 467 » نعمت بر
شرح
( 461 ) - مجاعت : گرسنگى .
( 462 ) - نواله : لقمه .
( 463 ) - زله : طعامى باشد كه مردم فرومايه از جائى بردارند و ببرند و به اين معنى با لفظ گذاشتن و كشيدن و داشتن و بستن و ربودن مستعمل ( آنندراج ) .
( 464 ) - هوان : خوارى و بيغيرتى ( آنندراج ) .
( 465 ) - نبيه : نامآور و گرامى و آگاه و آگاهىدهنده ( آنندراج ) .
( 466 ) - خامل : گمنام و بىقدر ( آنندراج ) .
( 467 ) - غزارت : بفتح اول و فتح راى مهمله - بسيار شير گرديدن ( آنندراج ) فراوانى .
هامش
[ 246 ] - مر : صعاليك بستدند
[ 247 ] - ملى : مهمان
[ 248 ] - ملك : نوالهء
[ 249 ] - ملك : زلهء
[ 250 ] - مر : گيرم
[ 251 ] - مر :
صلوات الله عليه
[ 252 ] - مر : بوذ
[ 253 ] - مر : ملاعبت
[ 254 ] - مر : باشذ .