اين بيچاره بچه عذر منقطع « 333 » گردانيذم و زمام نفس بدست شيطان غضب بازداذم و عنان خرذ در كف [ 156 ] ديو جهل نهاذم و بر معصيتى بذين عظيمى اقدام چرا جائز شمردم و قمع « 334 » شيطان هوا و دفع نفس اماره « 335 » واجب نداشتم خويشتن را به اختيار در آتش انداختم و عصيانى بذين گرانى و جريمهءى [ 157 ] بذين عظيمى بر نفس ضعيف و شخص نحيف « 336 » نهاذم . اين نه آن گناهست كى بندامت برخيزذ و نه آن عقوبت كى بتوبت و انابت « 337 » معفو گردذ . چون مجادلت او با نفس دراز شذ و مشاجرت طويل و عريض گشت با خويشتن گفت چون على الضروره « 338 » پاداش اين هفوت « 339 » روز قيامت ديذنى است و عذاب اين عقوبت چشيذنى ، بارى چنان بايذ ساخت كى به دنيا بذين خيانت جنايت و بذين تهمت قيمت نجويند و اگر خداوندش آگاهى يابذ بعد از ملامت علامتى بر من كنذ و اگر بعلامت معاف شوم لاشك غرامت بها ببايذ كشيذ اكنون [ 158 ] اين را در مغاكى [ 195 ] پنهان بايذ كرد كى باذ ببوى آن غمازى « 340 » نكنذ يا در چاهى بايذ انداخت كى آب از آن تغير [ 160 ] نپذيرذ و خذاوند را گفت تركان [ 161 ] بيغما بردند [ 162 ] پس در آن نزديكى پيرامن كوه غارى بوذ از دل ديو
شرح
( 333 ) - منقطع : گسسته و بريده .
( 334 ) - قمع : سركوب كردن ( فرهنگ معين ) .
( 335 ) - نفس اماره : خواهش و طبيعت انسان كه بسوى لذات دنيوى باشد ، اماره بفتح اول و تشديد ميم صيغهء مبالغه است بمعنى بسيار امركننده و سخت حكمكننده ( آنندراج ) .
( 336 ) - نحيف : لاغر و نزار و مرد عاجز ( آنندراج ) .
( 337 ) - انابت : توبه ، پشيمانى ( فرهنگ معين ) .
( 338 ) - على الضروره : بر ضرورت بناچار .
( 339 ) - هفوت : لغزش ( آنندراج ) .
( 340 ) - غمازى : سخنچينى ( فرهنگ معين ) .
هامش
[ 156 ] - مر : چنگ .
[ 157 ] - ملك : جريمهء
[ 158 ] - ملى : لاشك ببلا ماخوذ گردم اكنون
[ 159 ] - ملى : خاكى
[ 160 ] - ملك : تغيير
[ 161 ] - مر : و خداوندش را چنين بايد گفت كى تركان
[ 162 ] - مر : بطريق يغما ربودند