گفت آهسته اف على الزحمه * و عليك السلام و الرحمه
پس خشمناك و ضجر « 305 » باستاذ و از غايت خشم تبسمى بكرد .
بيت
هيهات لا يخدعهم ايماضه * فالغيظ تحت تبسم الاساد « 306 »
روباه گفت بنده را معلومست كى ملك بذات شريف خويش تجشم [ 135 ] « 307 » صيد فرموذه است و ركاب همايون رنجانيذه و كلفت و مشقت بسيار در طلب شكار تحمل كرده [ 136 ] و ازين سبب تافته « 308 » شذه است و ملالت بخاطر اشرف راهيافته و در مستقر سرير « 309 » دولت و مخيم « 310 » عساكر مملكت و رعايا قضايا بسيار افتذ و وقايع فراوان حادث شوذ كى در آن رجوع با حضرت همايون و بارگاه ميمون بوذ و اگر ملك بسبب ملالتى كى حادث شذه باشذ و سأمتى كى واقع گشته بوذ متقاضيان را بخوذ راه ندهذ و متداعيان را از حضرت برانذ [ 137 ] كار خلائق فروبندذ و مهمات مردم در بند امتناع بمانذ . رعيت ضجر شوند و هرجو مرج در اموال و املاك مسلمانان پيذا گردذ [ 138 ] و در ملكوت بر دعاى صاحبدلان بسته نيست . همت مظلومى كارگر آيذ [ 139 ] و دعاى درويشى [ 140 ] بموقع رسذ « عياذا باللّه » ملك مضطرب شوذ و پاذشاهى خلل يابذ آنگه بندامت تدارك آن ممكن نبوذ و بپشيمانى تدافع آن ميسر نگردذ . [ 141 ] آتش خشم شير به آب اين مواعظ
شرح
( 305 ) - ضجر - ككتف . بيقرار - ملول - تفته - طپان ( آنندراج ) .
( 306 ) - هيهات كه آنانرا درخشش آن برق نفريبد زيرا خشم در تبسم شيران نهفته است .
( 307 ) - تجشم بر وزن تفعل رنج و مشقت كشيدن .
( 308 ) - تافته . اشفته . از مصدر تافتن . نظامى فرمايد . برآسود از آن رفتن و تافتن . هراس دل و رنج ره يافتن .
( 309 ) - سرير : تخت ، مسند ، تخت پادشاهى ، اورنگ ( فرهنگ معين ) .
( 310 ) - مخيم : جائى كه در آن خيمه زنند ، خيمهگاه ( فرهنگ معين ) .
هامش
[ 135 ] - مر : تبسم !
[ 136 ] - مر : بسيار را در طلب شكار متحمل بوده
[ 137 ] - مر : دور گرداند
[ 138 ] - مر : آيد
[ 139 ] - مر : مظلومان كارگر گردد
[ 140 ] - مر : درويشان
[ 141 ] - مر : و تكسير در دعايم دولت حادث شوذ و توهين در سراى مملكت ظاهر گردد