تا شبى كى شب بحران بوذ درد سختتر شذ و رنج صعبتر گشت پدر نيممرده را طاقت كجا بوذى كى بر بالين بيمار نشستى .
در خانه رفت و سر بر زانوى اندوه نهاذ منتظر آنك تا از قضا چه آواز برآيذ و مترصد تا از تقدير چه حادثه واقع شوذ ماذر بيمار بر بالين او بيچارهوار نشسته و بر اميذ صحت ديذه در آسمان انداخته صبحدم نسيم لطف بارى كى طبيبى است زندهكنندهء نفس
« شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ »
بر جان بيمار دميذ درد بگشوذ و رنج ساكن شذ بيمار از ماذر شربتى خواست مهيا بوذ ماذر شربت بر كف گرفته و مىبرد درين حال كژدمى از سوراخ بروشنى چراغ برون آمذه بوذ و هرچ مىيافت ميزذ ناگاه نيش او [ 90 ] بسر پستان ماذر بازخورد از ضربت نيش چندانك طاقت داشت شهقه بلند رها كرد و از الم « 197 » سقم « 198 » چندانك توانست نعرهء بزد چون آواز صيحه « 199 » بپذر رسيذ حقيقت كرد كى واقعه افتاذ و عمر دلارام سپرى شذ آن آواز از فرجهء « 200 » گوش در رفتن و جان از دروازهء دهن بيرون آمذن يكى بوذ . اين مثل بذان زذم تا بدانى كى شربت اندوه زهر قاتلست و ضربت غصه [ 91 ] سم ناقع « 201 » و اگر تو بتسليم مال دواى [ 92 ] من نكنى اندوه بر من دست يابذ و بيمارى غالب گردذ اميذ حيات منقطع شوذ ماذر گفت مال جمله نزديك من جمع نيست بعضى ودايعست و خصمان بدست بازگرفتهاند و تحصيل آن روزگار دراز اقتضا مىكنذ و بتداعى « 202 » مىكشذ و
شرح
( 197 ) - الم : بفتحتين و سكون ميم . . بمعنى درد و رنج و درد كردن ( انندراج ) .
( 198 ) - سقم . بالفتح بيمارى . سقم بالضم و سقم بالتحرك مثله و الفعل من سمع و كرم ( آنندراج ) .
( 199 ) - صيحه . فرياد بلند و عذاب ( فرهنگ نفيسى ) .
( 200 ) - فرجه . بضم اول رخنه و شكاف ( آنندراج ) .
( 201 ) - ناقع . بكسر ثالث و سكون عين مهمله . زهر كشنده ( آنندراج ) .
( 202 ) - تداعى . يكديگر را خواندن و پيشآمدن دشمن ( آنندراج ) .
هامش
[ 90 ] زخمش
[ 91 ] ملى : ستم
[ 92 ] ملى : دواء