خويش آرم اگر در آن اتلافى « 121 » كنم باسعاف « 122 » حاجات نيازمندان و انجاح « 123 » آمال درويشان سمت [ 34 ] بخل را ارتكاب ننموذه باشم و وصمت « 124 » اين عار كى :
بيت
جبان على الانفاق و المال وافر * و رب سلاح عند من لا يقاتل « 125 »
از خوذ دور كرده و الا هفواتى « 126 » كى مناهى شريعت و منافى مروت باشذ و نزغاتى « 127 » كى بنزقات « 128 » شيطان مفضى « 129 » باشذ و بتبعات « 130 » عواقب مقضى [ 35 ] من از آن استنكافى « 131 » تمام دارم و استقذارى « 132 » بكمال شمرم و اگر از مال بعضى در وجه تجارات
شرح
( 121 ) - اتلاف : نيست و هلاك كردن ( انندراج ) .
( 122 ) - اسعاف : بالكسر . حاجتروا كردن ( انندراج ) .
( 123 ) - انجاح : بالكسر و حاى حطى در آخر . روا كردن و روا شدن حاجت و فيروزمند شدن ( انندراج ) .
( 124 ) - وصمت : بفتح اول : ننگ و عار و عيب .
( 125 ) - با دارائى فراوان بر دادودهش ؛ بددل و ترسان است . چهبسا ساز جنگ بدست كسى است كه مرد جنگ نيست .
( 126 ) - هفوات : لغزشها - جمع هفوه بفتح اول و ثالث .
( 127 ) - نزغات : نزغ ببنهم الشيطان نزغا ( از باب فتح ) تباهى افكند شيطان ميان ايشان و برآغالانيد ايشان را و وسوسه كرد ميان ايشان . نزغ فلانا بكلمة .
طعن كرد فلان را به زبان . نزغ زيدا . غيبت كرد زيد را .
( 128 ) - نزقات نزق بفتح اول و دوم . نزق نزقا و نزقا ( از باب سمع و ضرب ) سبكى و شتابى نمود هنگام خشم .
( 129 ) - مفضى : بضم اول و كسر ثالث - رساننده و مباشرتكننده .
( 130 ) - تبعات : جمع تبعه - عاقبت بد و سياست و شكنجه ( فرنودسار ) .
( 131 ) - استنكاف : ننگ داشتن - پى گم كردن . استنكف اثره . پى گم كرد آن را ( فرنودسار ) .
( 132 ) - استقذار : پليد شمردن - كراهت داشتن . استقذرت الشىء : كراهت داشتم آن چيز را .
هامش
[ 34 ] - مر : آمال فقرا و ذوى الحاجات بود تا سمت .
[ 35 ] - ملى : انجامد