هنگام نيز تا مىتوانند توريه كنند وبه كذب صريح تنطق ننمايند ، واز يكديگر به چيزهاى سهل مضايقه نكنند ، امّا تكليف عدم مضايقه را در چيزهايى كه در نظر ايشان وقعى داشته باشد در ابناي اين زمان از قبيل ( « 1 » ) تكليف ما لا يطاق مىبينم .
ديگر آنكه اصرار بر هيچ معصيتي ننمايند - اعني : چون معصيتي از يكى از ايشان صادر شود ، في الحال ( « 2 » ) استغفار كنند - ؛ واگر توبه - اعني : پشيمانى وعزم بر عدم عود - ميسّر شد ، والّا عزم بر توبه داشته باشند واز صدور آن غمناك وآزرده باشد ، چه كسى كه معصيت ( « 3 » ) كند وگريد ، مثل كسى نيست ( « 4 » ) كه معصيت كند وخندد .
وآنچه گفتم در معاصي صغيره است ، واما كبيره چه گنجايش دارد كه از اخوان صادر شود .
وتجاهر بر هيچ معصيتي نكنند ، واز احترام شرع ، دقيقه فرو نگذارند . وسخن بد در حقّ يكديگر نشنوند ، مگر آنكه از أو دفع كنند . ودر اين امر تا مىتوانند مبالغه نمايند ويكديگر را حرمت بدارند با كمال بىتكلّفى وانبساط ، [ كه ] گفتهاند : « ترك الأدب بين الإخوان من الأدب ومن لم ينبسط مع إخوانه في المباحات ، أحشمهم » .
وبه سببي از أسباب دنيا از يكديگر متغير نشوند ، وبر مطيع وعاصى شفقت يكسان برند ، وكتمان اسرار يكديگر نمايند ، ووفا به عهد ووعد يكديگر واجب دانند ، وبا يكديگر به حسن خلق وسعت صدر معاشرت كنند .
ففي الحديث : « إِنَّ اللهَ يبْغِضُ الْمُعَبِّسَ فِى وَجْهِ إِخْوَانِهِ » ( « 5 » ) .
وحضرت أمير المؤمنين ( ع ) فرمود كه : « از حضرت پيغمبر ( ص ) سؤال كردند از
هامش
( 1 ) - أ : عبارت از قبيل نيامده است .
( 2 ) - ج : في الجملة .
( 3 ) - أو د : معصيتي .
( 4 ) - ب : نه مثل كسي است .
( 5 ) - مستدرك الوسائل : 8 / 321 ، ح 9552 ؛ كنز العمال : 3 / 441 ، ح 7350 .