قيود آن برهانند . صالح اعلام كرد كه بر راه روشن است و خدا اين راه را پيش پاى او نهاده ، و او در اين راه به دست آوردهاى عملى از قبيل هدايت و آرامش رسيده است ، و بيم داد از اين كه به خدا نافرمانى كند كه در اين صورت آنان نمىتوانند در برابر خدا ياريگر او باشند .
قالَ يا قَوْمِ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ كُنْتُ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي وَ آتانِي مِنْهُ رَحْمَةً
گفت : اى قوم من ! چه گوييد اگر از پروردگارم حجّتى به همراه داشته باشم و او مرا رحمت خويش ارزانى كرده باشد ؟ » يعنى اى مردم ، چرا در راهى كه پيش گرفتهايد شك نمىكنيد ، و نمىانديشيد كه راه من شايد درست باشد ، به ويژه كه در اين مورد بيم « ضرر » هست ( اگر راه حق را نپذيريد عذاب شما را فرو مىگيرد ) .
فَمَنْ يَنْصُرُنِي مِنَ اللَّهِ إِنْ عَصَيْتُهُ
- چه كسى مرا يارى مىكند اگر از فرمان خدا سرپيچم ؟ » آدمى اگر احساس خطر كند به انديشهء تغيير راه خود مىافتد . از اين رو قرآن هشدار مىدهد كه اگر به درستى رسالت نينديشند احتمال خطر هست .
فَما تَزِيدُونَنِي غَيْرَ تَخْسِيرٍ
- اگر از شما فرمان برم جز به زيان من نخواهيد افزود . » / 86 افزون بر احتمال خطر ، احتمال زيان و خسارت و از دست رفتن منافع نيز هست .
[ 64 ] به عنوان آخرين سخن دربارهء راهنمايى و اتمام حجّت براى قوم ثمود ، و پس از آن كه معجزه خواستند ، خداوند « شتر » ى آفريد و صالح به آنان گفت :
وَ يا قَوْمِ هذِهِ ناقَةُ اللَّهِ لَكُمْ آيَةً فَذَرُوها تَأْكُلْ فِي أَرْضِ اللَّهِ وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذابٌ قَرِيبٌ
- اى قوم من ! اين ماده شتر خداوند است و نشانهاى است براى شما ، بگذاريدش تا در زمين خدا بچرد و به بدى ميازاريدش كه به زودى ، عذاب شما را فرو گيرد . »