/ 87
[ سوره هود ( 11 ) : آيات 65 تا 68 ]
فَعَقَرُوها فَقالَ تَمَتَّعُوا فِي دارِكُمْ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ ذلِكَ وَعْدٌ غَيْرُ مَكْذُوبٍ ( 65 ) فَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّيْنا صالِحاً وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ مِنْ خِزْيِ يَوْمِئِذٍ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيزُ ( 66 ) وَ أَخَذَ الَّذِينَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دِيارِهِمْ جاثِمِينَ ( 67 ) كَأَنْ لَمْ يَغْنَوْا فِيها أَلا إِنَّ ثَمُودَ كَفَرُوا رَبَّهُمْ أَلا بُعْداً لِثَمُودَ ( 68 )
/ 88
قوم ثمود را از رحمت خدا دورى باد
رهنمودهايى از آيات :
جريان رويارويى ثمود در برابر رسالت و پى كردن و كشتن « شتر » پايان يافت و هنگام كيفر سخت فرا رسيد . خداوند سه روز به آنان مهلت داد و آن گاه وعدهء درست خدا رسيد . صالح و مؤمنان به سبب رحمت الهى از عذاب و نيز از خوارى آن روز بد نجات يافتند و قوّت و عزّت خداوند جليل تجلّى كرد . با « قوّت » خود بر هلاك كردن دشمنان و رهانيدن مؤمنان قادر شد و با « عزّت » خود آن را انجام داد .
امّا نوع عذاب صيحهاى بود كه كافران را گرفت چنان كه در خانههايشان بىحركت و خاموش شدند و همه چيز تمام شد و هيچ نشانهاى از ثمود نماند گويى وجود نداشته و از زندگى و رفاه برخوردار نبودهاند . اين بود جزاى كفر آنان كه موجب دورى از رحمت خدا گرديد !