حضرت امام حسين عليه السّلام در حالى آغاز كردند كه عدهاى ايشان را همراهى مىكردند و امام عليه السّلام آنان را عروج داده و به سوى خداى تعالى سير مىدادند . اما ناگاه ديگران نتوانستند با آن ولىّ خدا عليه السّلام همراه شوند و بخش پايانى دعا از همينجا آغاز مىشود و دعاى عرفه از آن قسمت به بعد ، حالت انفجار مىيابد و از اينجا به بعد ، آن حضرت به تنهايى سير مىكنند . » « 1 »
امّا حضرت آية اللّه بهجت - دام ظله العالى - كه مدتها بر اين باور بودند كه آن بخش الحاقى از حضرت سيد الشهداء عليه السّلام است ، فرمودند : « روز عرفهاى مشغول خواندن آن قسمت الحاقى شدم كه مرحوم سيد بن طاووس آمد و به بنده گفت : " اين بخش ، از منشآت خود من است . " »
حضرت آية اللّه بهجت در جاى ديگر فرمودهاند : « سيد بن طاووس در كتاب إقبال الأعمال ، ضمن اعمال ماه ربيع الاول يا ربيع الثانى به صراحت مىگويد كه برخى از دعاها را خود انشاء كرده است . و دعاهاى زيادى را نيز با عدم تصريح به انشاى خود ، ذكر كرده است كه واقعا با دعاهاى رسيده از معصومان عليه السّلام سنخيت دارد و از لحاظ بلندى مضامين ، از كلام غير معصومان برتر است . « 2 »
27 . دربارهء قيامت و معاد چيزى نمىگفت و تنها مىفرمود : « كيفيت معاد براى علما هم قابل طرح و بيان نيست ! » و گاه در پاسخ از همين موضوع ، تنها مىفرمود : « قيامت ، قيامت است ! » « 3 » و در پاسخ درخواست تدريس و بحث آيات معاد مىفرمود : « هنوز وقت
هامش
( 1 ) . مرتضى آقا تهرانى به نقل از على سعادتپرور .
( 2 ) . در محضر آية اللّه بهجت ، ص 56 ؛ كاش راهى براى پايان دادن به اين اختلافها پيدا مىشد ! مانند همين است : باور مرحوم طباطبائى به سنى ماندن غزالى و پافشارى آية اللّه بهجت بر شيعى شدن وى .
( 3 ) . محمود امجد .