پيامى به آنان كه افسرده هِشت
اين شعر را در سوگ ارتحال آية اللّه حاج سيد محمد حجت كوه كمرهاى ( متولد 1310 ق و متوفّاى 3 جمادلى الأولى 1372 و مدفون در مدرسهء حجتيهء قم ) سرودند . مرحوم آية اللّه حجت هنگام رحلت مقدارى از خاك پاك مدفن حضرت سيد الشهدا عليه السّلام را مىخورد و مىفرمود : « همين باشد ز دنيا آخرين زاد ! »
دريغا كه مِهر هدايت برفت ! * دريغا جهان فضيلت برفت ! 1
شهِ علم و تقوا و همّت برفت * فسوس « آية اللّهِ حجت » برفت !
به سر خاك ، اين تيرهايام را * كه بشكست اركان اسلام را
سپهر فضايل نگونسار شد * جهان هنر همچو شب تار شد
دل و ديدهء علم خونبار شد * بلى ! رستخيزى پديدار شد
كه او رخت از اين دام بيرون كشيد * فرو ، خرگه خود به هامون كشيد
مِهين طاير آسمانىسرشت * كه پرّيد از اين تيرهگون دام زشت
زند نغمه در گلسِتان بهشت * پيامى به آنان كه افسرده هِشت 2
پيامى كه همچون سرود سروش * كند جلوه هرلحظه در گوش هوش 3
كه « ياران ! نمىپايد اين روزگار * بگرديد پابندِ كردار و كار
مگيريد از كار و كوشش قرار * مناليد از رنج تن زينهار