كه علّامه چنين مطالبى را دارد ، مطرح نكردهاند ، در نتيجه بايد گفت ، علّامه شناخته نشده است و در حوزه مطرح نشده است . مفسران قرآن ، تفسير خودشان را مىگويند . علّامه را در جامعه مطرح نمىكنند .
مثال ديگرى در اينجا مىزنيم . مسألهاى درباره قرآن از دير زمان مطرح بوده است ، با عنوان تناسب آيات و سور . آيا ميان آيات يك سوره رابطهاى وجود دارد يا نه ؟ آيا آيه دوم با آيه اوّل رابطه مستقيم دارد يا نه ، نه در اصل هدايت ، زيرا از اين جهت سرتاسر قرآن درباره هدايت است .
مسأله ديگر ، رابطه ميان سورهها است كه مثلا سوره آل عمران با سوره بقره تناسبى داشته كه پس از آن قرار گرفته است يا نه ؟ اين نيز خود بحثى جداگانه است . البته مسأله تناسب سورهها را ما قبول نداريم و اين را از اشتباهات مرحوم طبرسى مىدانيم كه سعى كرده است تا بين سورهها تناسب ايجاد كند . ايشان راه را اشتباه رفته است . ولى مسأله تناسب آيات يك سوره ، بعضى با بعضى ديگر ، اين مورد بحث است .
پاسخ سؤال يادشده در ابتدا منفى است ، زيرا طبيعت نزول قرآن چنين اقتضا مىكند كه ميان آيات تناسبى نباشد ، زيرا قرآن ، نجوما نازل شده است و يكجا فرود نيامده است . هرگاه « بسم اللّه الرحمن الرحيم » نازل مىشد ، معلوم مىشد ، سوره تازهاى آغاز شده است .
چند آيه به مناسبت خاصى يا پيشامدى نازل مىشد و كاتبان وحى آن را مىنوشتند ، پس از چند روز حادثه ديگرى پيش مىآمد و به مناسبت آن ، چند آيه ديگر نازل مىشد و كاتبان وحى اين آيات را پشت سر آن آيات ضبط مىكردند .
سيرى در سيره علمى و عملى علامه طباطبايى ( ره ) از نگاه فرزانگان ( فارسى ) — صفحة 411
مساهمون: مراد على شمس
ص٤١١