شكلى كه امروز مشاهده مىكنيم يادگار آنان مىباشد ، اگرچه برخى از آداب و رسومشان به شيعه نيز سرايت نموده است » « 1 » .
ايشان فرمودهاند : « يكى از بهترين شواهدى كه دلالت دارد براينكه ظهور اين طائفه از تعليم و تربيت ( عارفان ) كه در حدود بيست و پنج سلسله كلّى مىباشد و هر سلسله منشعب به سلسلههاى فرعى متعدد ديگرى است به استثناى يك طايفه ، سلسله طريقت و ارشاد خود را ، به پيشواى اوّل شيعه ، منتسب مىسازند .
دليل ندارد كه ما اين نسبت را تكذيب نموده و بهواسطه مفاسد و معايبى كه در ميان اين طايفه شيوع پيدا كرده اصل نسبت و استناد را انكار كنيم يا حمل به دكّان دارى نماييم » « 2 » .
علّامه طباطبايى معلومات عرفانى را ملهم از معارف اهل بيت عليهم السّلام مىداند و از سوى ديگر تأثير اين دانستهها و بهعبارت بهتر كشف و شهودها را در فهم مقام ولايت و مبانى اعتقادى تشيّع تأييد مىكند ، ولى اينكه فرهنگ اهل بيت عليهم السّلام بر اثر اين دسته از علوم يا تحت تأثير مبانى تربيتى آنها تحول پذيرد و تغييرات و دگرگونىهايى در اين مجموعه استوار ، صورت پذيرد مردود مىداند و حقايقى را كه انسان از اين طريق بهدست مىآورد در مقابل علوم اهل بيت عليهم السّلام نسبى دانسته و مىافزايد اين مبانى هرگز دستخوش تغيير و تحول نمىشوند همانگونه كه اصول معارف چون مبدأ و معاد و اصول عقلى نظير حسن عدل و قبح ظلم از هرگونه دگرگونى مصونند « 3 » .
هامش
( 1 ) شيعه در اسلام ، ص 63 ، مندرج در ماهنامه پاسدار اسلام ، شماره 193 .
( 2 ) رسالت تشيع در دنياى امروز ، ص 99 . مندرج در ماهنامه پاسدار اسلام ، شمارهء 193 .
( 3 ) ر . ك : تفسير الميزان ؛ ج 4 ، ص 119 .