* عبور از كنار جنّت
آية اللّه علّامه حسن زادهء آملى مىنويسد : [ وقتى به محضر ] علّامه طباطبايى تشرّف حاصل كردم عرض نمودم حضرت آقا امشب شب جمعه و شب عيد است ( شب هفتم شعبان 1387 ه ق ) لطفى بفرماييد ، فرمودند سورهء مباركه صاد را در نمازهاى « وتيره » بعد از حمد بخوانيد كه در حديث است سوره « ص » از ساق عرش نازل شده است . . . سپس فرمود : من در مسجد سهله ( كوفه ) در مقام ادريس نماز مىخواندم در نماز وتيره سورهء مباركه « ص » را قرائت مىكردم كه ناگهان ديدم از جاى خود حركت كردم ولى بدنم ، در زمين است بهقدرى با بدنم فاصله گرفتم كه آن را از دورترين نقطه مشاهده مىكردم تا پس از چندى . . . نهر آبى را ديدم چنانچه در روايت آمده است : ص نهر فى الجنّة .
حقير گويد كه چون در مقام ادريس نبى ( عليه السّلام ) نماز مىخواندند و خداى متعال در شأن وى فرمود
وَ رَفَعْناهُ مَكاناً عَلِيًّا
« 1 » آن رفعت و صعود روى آورده است و مناسبات زمانى و مكانى براى حالات و واردات انسان عجيب است « 2 » .
* گفتگو با ادريس
علّامه طباطبايى عقيده داشت كه اگر انسانى به عجز خود واقف شود و از صميم قلب هدايت خويش را خواستار گردد ، بديهى است خداوند متعال هرگز بندهاى را كه جوياى حق و پوياى حقيقت است رها نخواهد نمود ، چنانچه در
هامش
( 1 ) سوره مريم ، آيهء 57 .
( 2 ) هزار و يك نكته ، ص 519 - 520 ؛ مندرج در « جرعههاى جانبخش » ، ص 228 .