داشت چه اينكه فرمود
« وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ »
253 .
يعنى همانطورى كه اعراض از ياد خداوند و غفلت از شهود حضرتش موجب تنگنائى حيات شده و معيشت ضنك را به دنبال دارد
« وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً »
و عامل نابينائى درونى شده و اين كورباطنى در قيامت ظهور مىكند
« وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى »
254 چون
« مَنْ كانَ فِي هذِهِ أَعْمى فَهُوَ فِي الْآخِرَةِ أَعْمى »
255 نه آنكه غافل از ياد حق در دنيا واقعا بينا باشد و در آخرت كور گردد .
همچنين توجه به ياد خداوند و شهود حضرتش در همه حالات و پرهيز از معصيت وى موجب شرح صدر و سعة حيات معنوى شده و فسحت دل را به دنبال دارد به نحوى كه انسان با تقوى در هيچ مشكلى نمىماند بلكه همواره راه نفوذ به صحنه آسان به روى او باز است چه اينكه دروازه دشوارىها و راههاى تهاجم سختىهاى فرساينده نيز به روى او باز نيست يعنى كمتر دچار عوامل درماندگى مىگردد و اگر هم آسيبى آنچنان ديد از راهى كه پيشبينى نشده بود وسيله رفاه و رهائى دريافت مىكند و روزىهاى عالم غيب را همانند رزق جهان شهادت من حيث لا يحتسب استفاده مىكند چون جريان رزق ظاهرى و باطنى
« أَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُ ظاهِرَةً وَ باطِنَةً »
256 امرى است بس ظريف و طرحى است بس لطيف كه
« اللَّهُ لَطِيفٌ بِعِبادِهِ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ »
257 با ظرافت ويژه توزيع مىشود كه جز با لطف خداوند قابل تنظيم نخواهد بود درنتيجه ، هيچ مشكلى علمى براى پارساى الهى وجود ندارد كه از روزنه
« وَ عَلَّمْناهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْماً »
258 به بهترين وجه حل نشود بلكه - متى شاء علم - زيرا به بركت تقواى علمى و عملى ، فرقان يعنى حقيقت فرق گذارنده بين حق و باطل به او داده شده است و تا آنجا كه شعاع تقواى