« لا تُحَرِّكْ بِهِ لِسانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ » .
با اينكه به همهء معارف قرآن اجمالا آگاه بود يعنى نه تنها بر محور ميل و هوى سخن نمىگويد بلكه گفتهء او همان وحى الهى است و نه تنها هيچ وحى خدائى را كتمان نمىكند بلكه همانطورى كه در اصل وحى رسولى است امين ، در هنگام تلفظ به آن و تأديه و ابلاغ آن نيز رسول امين است نه تأخير دارد و نه تقديم بلكه هرمطلبى را درمورد مناسب و لازم خويش بيان مىكند هم در اصل وحى و هم در نحوهء آن امين است .
البته از اين رهگذر روشن مىشود كه وحى الهى از گزند هرگونه افزايش يا كاهش مصون است چون
« بِالْحَقِّ أَنْزَلْناهُ وَ بِالْحَقِّ نَزَلَ »
85 . يعنى مبدأ فاعلى آن خدائى است حق محض كه
« لا يَضِلُّ رَبِّي وَ لا يَنْسى »
و مجرى فيض آنكه پيك وحى است ، رسول امين و كريم و بار خواهد بود
« مُطاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ »
86
« بِأَيْدِي سَفَرَةٍ كِرامٍ بَرَرَةٍ »
و مبدأ قابلى آن قلب مطهر پيامبرى است كه از هرپليدى پاك و از خطر فراموشى نيز معصوم است
« سَنُقْرِئُكَ فَلا تَنْسى »
87 و
« نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ عَلى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ »
88 و قلمرو تبليغ و اعلام آن به مردم محفوظ از گزند دخالت شيطان است .
« عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُولٍ فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً - لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسالاتِ رَبِّهِمْ وَ أَحاطَ بِما لَدَيْهِمْ وَ أَحْصى كُلَّ شَيْءٍ عَدَداً »
89 . زيرا در تمام مراحل تبليغى آن را با رصد فرشتگان از جلو و دنبال تحت پوشش نگهبانى قرار گرفته تا هيچ وهم و وسوسه و نيرنگ و تزوير از درون يا بيرون بدان راه پيدا نكند و عين همان كه از مبدأ نزول وحى تنزل كرده است بدون كمترين تحريف به سمع مردم برسد . اگر فرضا در حرم امن وحى الهى كوچكترين خللى راه يابد كه عين وحى به مردم نرسد بلكه چيزى ديگر به مردم