آمَنَ الرَّسُولُ بِما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَ الْمُؤْمِنُونَ
« 1 » و آيه :
ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلى رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ
« 2 » و آيه :
لكِنِ الرَّسُولُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ
« 3 » و آيه :
النَّبِيَّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ
« 4 » . و آيات ديگر از اين قبيل هست كه قبل از ذكر نام امت ، نام آن جناب را ذكر مىكند .
و با اين حال اگر مراد از جمله :
وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ
اين باشد كه راسخون در علم به تأويل قرآن دانا هستند - و با در نظر گرفتن اينكه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله قطعا يكى از آنان است - مناسب بود - همانطور كه گفتيم - بفرمايد :
« و ما يعلم تأويله الا اللّه و رسوله و الراسخون فى العلم » چون گفتيم عادت قرآن بر اين است كه هرجا بخواهد مطلبى مشترك ميان امت و رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را ذكر كند نام رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را جداگانه ذكر مىكند و اينجا ذكر نكرده است .
اگرچه ممكن است كسى در پاسخ ما بگويد : از آنجا كه صدر آيه كه مىفرمايد :
هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ . . .
دلالت داشت بر اينكه آن جناب عالم به كتاب هست ، ديگر حاجت نبوده دوباره نام آن حضرت را به خصوص ذكر كند .
پس تا اينجا معلوم شد كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله جزء راسخين در علم ، كه بعضى آيات را مىفهمند و بعضى را نمىفهمند ، نيست ، در نتيجه ظاهر آيه اين مىشود كه علم به تأويل منحصرا از آن خداى تعالى است ، ولى اين انحصار
هامش
( 1 ) . سوره بقره : 285 .
( 2 ) . سوره توبه : 26 .
( 3 ) . سوره توبه : 88 .
( 4 ) . سوره تحريم : 8 .