گناهان مىباشد . و نه براى تقسيم نمودن گناهان مربوط به گمراه كردن و دلالت بر تحمل برخى و عدم تحمل برخى ديگر . . .
علّامه اين مطلب را با ذكر روايتى از رسول اكرم ( ص ) تائيد كرده كه مىفرمايد : « من سنّ خيرا فاستنّ به كان له اجره و من اجور من تبعه غير منتقص من اجورهم شيئا و من سنّ شرّا فاستنّ به كان عليه وزره و من اوزار من تبعه غير منتقص من اوزارهم شيئا » : كسى كه سنّت خوبى را پايهگذارى كرده و ديگران آن را انجام دهند ، هم اجر خود را برده است و هم اجر كسانى كه از او پيروى كردهاند ، بدون اينكه از اجر آنان چيزى كاسته شود و كسى كه سنّت بدى را پايهگذارى كرده و بدان عمل شود ، گناهش گريبان او را مىگيرد و نيز گناه كسانى كه از او پيروى نمايند ، بدون اينكه از گناه آنان كاسته شود . « 111 »
دانستيم كه سنّت از نظر شيعه اثنىعشرى ، قول و فعل و تقرير معصوم است و مقصود از معصوم ، نبىّ اكرم ( ص ) و ائمه ( ع ) مىباشند . علّامه براى تائيد معانى كه در تفسير آيهاى با تدبّر در آن و آيات ديگر درمىيابد ، از روايات وارده از ائمه استمداد مىجويد :
1 - در تفسير آيه :
« يا عِبادِيَ الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ أَرْضِي واسِعَةٌ فَإِيَّايَ فَاعْبُدُونِ »
مىگويد : خداى تعالى پس از توبيخ عدهاى از مؤمنين كه از ترس فتنه مرتدّ شدند ؛ روى سخن را متوجّه مؤمنانى كرده كه مشركين مكّه آنها را به استضعاف كشانيده و به شكنجه و عذاب تهديد مىكردند و فرمان مىدهد ؛ در صورتى كه امر دين و اقامه فرائض دينى برايشان مشكل باشد ، هجرت كنند و وسعت زمين ، كنايه از آنست كه اگر در مكانى اعتقاد به دين حقّ و عمل بدان ممكن نبود ، نواحى ديگر
هامش
( 111 ) - الميزان : 16 / 108 ، 111 ، 12 / 231 ، عنكبوت : 12 و 13 ، نحل : 25 و الدّر المنثور : 5 / 143 و جامع ترمذى ، ابواب علم ، باب : فيمن دعا الى هدى فاتبع او الى ضلالة و مسند احمد بن حنبل : 2 / 505 . براى استفاده بيشتر مراجعه كنيد :
الميزان : 2 / 404 ، 12 / 348 ، 19 / 112 كه به اين موارد محدود نمىشود .