ج - در جواب مىگوييم ؛ آيهاى كه هدايت را از آن حضرت ، سلب مىكند با آيهء مورد بحث ، منافات ندارد ، چون آن آيه اصالت و استقلال رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را در هدايت خلق انكار مىكند نه مطلق هدايت و حتى هدايت به نحو وساطت و به اذن خداى را ، تا منافات داشته باشد .
خلاصه اينكه آيهء مورد بحث آن جناب را در امر هدايت واسطه ميان خدا و خلق مىداند و آيهء سورهء قصص استقلال او را انكار مىكند ، به شهادت اينكه آيهء
« وَ إِنَّكَ لَتَهْدِي إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ ،
و تو مسلما به سوى راه راست هدايت مىكنى » « 1 » صريحا هدايت را به او نسبت مىدهد ، و در آيهء سورهء ابراهيم هم كه جملهء
« بِإِذْنِ رَبِّهِمْ »
را اضافه نموده به منظور اشاره به همين جهت است . « 2 »
س 1484 - اگر هدايت الهى شامل همهء موجودات مىشود ، اعم از انسان و غير انسان چنان كه آيات : « الَّذِي أَعْطى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى »
« 3 » و
« الَّذِي خَلَقَ فَسَوَّى وَ الَّذِي قَدَّرَ فَهَدى »
« 4 » نيز به آن دلالت دارد پس چرا خداوند از برخى طوائف هدايت را نفى فرموده است ؟
ج - هدايت در جملهء :
« ثُمَّ هَدى »
در سورهء طه و جملهء :
« وَ الَّذِي قَدَّرَ فَهَدى »
در سورهء اعلى ، هدايت عمومى و تكوينى است كه از هيچيك از مخلوقات
هامش
( 1 ) . سورهء شورى ، آيهء 52 .
( 2 ) . الميزان ؛ ج 12 ، ص 6 . [ با تصرف ]
( 3 ) . سورهء طه ، آيهء 50 .
( 4 ) . سورهء اعلى ، آيهء 3 .