آن صرف نشان دادن راه حق نيست . « 1 »
س 1480 - اگر امامت همان مقام هدايتكردن مردم بامر خداست كه توأم با هدايت ذاتى شخص هادى است چنان كه از آيه « أَ فَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ »
« 2 » استفاده گرديده
در اينصورت بايد قبول كرد كه تمام انبياء مقام امامت را داشتهاند ، زيرا مقام نبوت هم از ناحيه خدا و مربوط به وحى است ، پس كسى كه مقامى را واجد است چگونه ممكن است به او گفت : ما اين مقام را مىخواهيم به تو بدهيم ؟
ج - بطور كلى امامت و هدايتكردن مردم بسوى حق بدون هدايت ذاتى شخص هدايتكننده ميسر نيست ، ولى دليلى نداريم كه عكس اين مطلب هم كليت داشته باشد يعنى هركس داراى هدايت ذاتى است هادى بسوى حق باشد ، [ منظور از « هدايت » در اين جمله ايصال به مطلوب و رسانيدن به مقصد است و الا هدايت به معنى راهنمائى و نشان دادن طريق وظيفه هرپيغمبرى است ] تا لازم آيد هرپيغمبرى امام باشد لذا ملاحظه مىكنيم خداوند درباره بعضى از انبياء مقام هدايت ذاتى آنها را بيان فرموده بدون اينكه آنها را هادى بسوى حق معرفى كند ، مثلا از آيه 84 تا آيه 90 سوره انعام هم اين ملازمه نيامده ، بلكه تنها اهتداء به حق آمده ، بدون اينكه هدايت غير به حق را هم
هامش
( 1 ) . الميزان ؛ ج 10 ، ص 82 .
( 2 ) . سورهء يونس ، آيهء 35 .