و بزّار اضافه كرده كه وقتى بسم اللّه الرّحمن الرّحيم نازل مىشد معلوم مىگشت كه آن سوره خاتمه يافته و سوره ديگرى شروع شده است .
قريب به اين معنا در تعدادى از روايات ديگر و همچنين عين اين معنا از طريق شيعه از امام باقر عليه السّلام روايت شده است .
و اين روايات بهطورى كه ملاحظه مىفرماييد صريحند در اينكه ترتيب آيات قرآن در نظر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله همان ترتيب نزول بوده ، درنتيجه همهء آيههاى مكّى در سورههاى مكّى و همهء آيههاى مدنى در سورههاى مدنى قرار داده شدهاند ، جز آن سورهاى كه ( فرضا ) بعضى آياتش در مكّه و بعضى ديگر در مدينه نازل شده و به فرضى هم كه چنين چيزى باشد حتما بيشاز يك سوره نيست .
لازمهء اين مطلب اين است كه اختلافى كه ما در مواضع آيات مىبينيم همه ناشى از اجتهاد صحابه باشد . « 1 »
هامش
( 1 ) . الميزان ؛ ج 12 ، ص 185 و 186 . [ با تصرف ]