( * * ) على عليه السّلام
س 986 - آيهء مباركه « إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ »
« 1 » اگر در شأن على عليه السّلام باشد آنحضرت يك نفر مىباشد و حال آنكه آيه دلالت بر جمع دارد ، اين مطلب چگونه قابل توجيه مىباشد ؟
ج - فرق است بين اينكه لفظ جمع را اطلاق كنند و واحد را اراده كنند ، در حقيقت لفظ جمع را در واحد استعمال كنند و بين اينكه قانونى كلّى و عمومى بگذارنند و از آن بطور عموم خبر دهند در صورتى كه مشمول آن قانون جز يك نفر كسى نباشد و جز بر يك نفر منطبق نشود . و آن نحوه اطلاقى كه در عرف سابقه ندارد نحوه اوّلى است نه دومى ، براى اينكه از قبيل دومى در عرف بسيار است ، و از جمله آياتى كه در آنها ضمائر و صيغههاى جمع به كار برده شده لكن اشاره به بيشاز يك نفر ( شخص معين و واحدى ) نيست ، زيادند كه برخى از آنها عبارتند از : مرجع ضمير
« إِلَيْهِمْ »
در آيهء :
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَ عَدُوَّكُمْ أَوْلِياءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ »
تا آنجا كه مىفرمايد
« تُسِرُّونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ »
« 2 » با اينكه ضمير جمع است به دليل معتبر و روايت
هامش
( 1 ) . سوره مائده ، آيه 55 .
( 2 ) . سوره ممتحنه ، آيه 1 .