پس اثبات هدايت خدائى در حق انبياء عليهم السّلام ، و سپس نفى ضلالت از هركس كه به هدايت او مهتدى شده باشد ، و آنگاه هرمعصيتى را ضلالت خواندن دلالت دارد بر اينكه ساحت انبيا از اينكه معصيتى از ايشان سر بزند منزه است ، و همچنين برى از اينند كه در فهميدن وحى و ابلاغ آن به مردم دچار خطا شوند . « 1 »
س 942 - با اينكه از ظاهر آيه 113 ، سورهء نساء برمىآيد ملاك در عصمت پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله نوعى از علم است ، پس آيا علم نافع و حكمت بالغه باعث مىشود كه صاحبش از رذايل و آلوده شدن به پليديهاى معاصى ، مصون و محفوظ بماند ؟
اگر چنين باشد بايد همه علما اين چنين معصوم باشند و حال آنكه اين طور نيستند ؟
ج - در پاسخ مىگوييم : بله ، علم نافع و حكمت بالغه چنين اثرى دارد ، همچنانكه در بين رجال علم و حكمت و فضلاى از اهل تقوا و دين مشاهده مىكنيم ، و ليكن اين سببيت مانند ساير اسبابى كه موجود در اين عالم مادى و طبيعى دست در كارند سبب غالبى است نه دائمى . به شهادت اينكه هيچ دارندهء كمالى را نمىبينى كه كمال او بهطور دائم او را از نواقص حفظ كند ، و هيچ گاه تخلف نكند .
هامش
( 1 ) . الميزان ؛ ج 2 ، ص 202 - 206 . [ با تلخيص و تصرف ]