و در ذيل آيه مىخوانيم : « داوود عليه السلام گمان كرد : ما او را ( با اين ماجرا ) آزمودهايم ، از پروردگارش طلب آمرزش كرد و به سجده افتاد و توبه نمود ؛ ( وَ ظَنَّ دَاوُدُ انَّمَا فَتَنَّاهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَ خَرَّ رَاكِعاً وَ انَابَ ) « 1 »
در اينكه آزمون داوود عليه السلام در اين ماجرا چه بوده است گفتگو است ، در تورات محرَّف آن را مربوط به مسئلهء چشم داشت داوود عليه السلام به همسر يكى از فرماندهان لشكرش به نام « اوريّاى حِتّى » كه زن بسيار زيبايى بود و داوود عليه السلام مايل بود اوريّا او را رها كند تا آزاد باشد و بتواند به همسرى داوود عليه السلام در آيد با اينكه خود داوود عليه السلام همسران متعدّدى داشت مىداند در حالى كه مىدانيم اين داستان يك داستان خرافى است كه هرگز با قداست انبياى الهى تناسب ندارد بلكه انسانهايى كه در يك سطح اخلاقى معمولى قرار داشته باشند مرتكب چنين كارهاى زشتى نمىشوند .
مشهور در ميان مفسّران اسلامى اين است كه آزمايش داوود عليه السلام مربوط به قضاوت او بود چرا كه او در قضاوت عجله كرد و پيش از آنكه طرف مقابل دعوا سخنان خود را بگويد به داورى برخاست ، هر چند داورى او به حق بود ، خداوند اين ترك اولى را شايسته ندانست و او را مؤاخذه فرمود ، او هم از خطاى خود هر چند يك ترك اولى بيش نبود توبه كرد .
به هر حال آنچه مقصود ما در اينجاست اين است كه هنگامى كه حرص بر انسان غلبه كند حتّى نسبت به برادر ضعيف و ناتوان خود مرتكب ظلم فاحش مىشود كه هر انسان با وجدانى آن را نكوهش مىكند .
آرى حرص بر مال دنيا حدّ و مرزى نمىشناسد و انسان را به بدترين ظلم و ستمها وادار مىكند .
* * * در چهارمين بخش از اين آيات ، اشاره به حرص يهود شده و مورد نكوهش شديد قرار گرفتهاند مىفرمايد :
هامش
( 1 ) - ص ، 34 .