در ششمين آيه ، خداوند خطاب به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله كرده و ضمن اين كه به او درس استقامت مىدهد ، درسى كه برخاسته از زندگى پيامبران « اولوا العزم » است ، مىفرمايد :
« صبر و شكيبايى پيشه كن ؛ آن گونه كه پيامبران اولوا العزم شكيبايى داشتند و براى عذاب آنها ( مخالفان ) شتاب مكن ؛ فَاصْبِر كَمَا صَبَرَ اولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ وَ لاتَسْتَعْجِلُ لَهُمْ . . . » . « 1 »
گرچه در اين آيه شريفه ، شكيبايى و صبر در تقاضاى عذاب براى مخالفان و دشمنان است تا بر آنها حجّت تمام شود و اگر افرادى نيز در ميانشان تمايل دارند تا در راه حق گام نهند ، به گروه سعادتمندان ملحق شوند ، ولى اين دستور ، يك دستور كلّى است و دليل روشنى بر فضيلت صبر به عنوان يك برنامهء عمومى ، براى همهء پيامبران اولوا العزم است .
آرى همهء پيامبران بزرگ و صاحب شريعت ، با دشمنان سرسخت ، نادان و لجوج روبهرو بودند ؛ ولى در اين راه بيشترين استقامت را متحمل شدند تا هدايت امّتشان را به بهترين صورت بجا آورند .
حضرت نوح عليه السلام 950 سال دعوت به خدا كرد و شب و روز زحمت كشيد و در خلوت و جلوت ، آنها را اندرز كرد ، اما جز گروه اندكى به او ايمان نياوردند .
حضرت ابراهيم عليه السلام را به ميان آتش افكندند و حضرت موسى عليه السلام و مؤمنان قومش را با شديدترين شكنجهها آزردند ، حضرت عيسى عليه السلام را بعد از آزار زياد ، مىخواستند كه به دار آويزند ، ولى خداوند او را نجات داد . خلاصه اين كه پيوسته دنيا ، محل برخورد حق و باطل بوده است كه در اين ميان فقط با نيروى صبر و استقامت مىتوان بر مشكلات پيروز شد .
در اين كه مراد از پيامبران « اولوا العزم » چه كسانى هستند ؛ بعضى آنها را به پيامبران صاحب شريعت جديد تفسير كردهاند كه تعداد آنها به همراه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله پنج نفر مىباشد . انتخاب اين عنوان براى آنها نيز به خاطر ارادهء محكم و عزم استوارشان در راه دعوت حق بوده است . بى شك اين گروه از پيامبران نسبت به سايرين ، با مشكلات بيشترى روبهرو بودند ؛ زيرا عرضهء شريعت جديد و آيين تازه ، مشكلات را در برابر
هامش
( 1 ) - احقاف ، 35 .