سخاوتى است از سخاوت او سرچشمه گرفته است ؛ زيرا اگر او مواهبى به ما نمىبخشيد ، ما توان بخشش را نداشتيم ؛ حتّى صفت جود و بخشش نيز از مواهب اوست .
2 - امام صادق عليه السلام مىفرمايند : « السَّخاءُ مِن اخْلَاقِ الْانْبِيَاءِ وَ هُوَ عِمَادُ الْايْمَانِ و لاتَكُونُ المُؤمِنُ الّا سَخِيّاً وَ لايَكونُ سَخِيّاً الّا ذُو يَقينٍ وَ هَمُّهُ عَالِيَةٌ لِانَّ السَّخاءُ شُعاعُ نُورِاليَقينِ ، وَ مَنْ عَرَفَ ما قَصَدَ هانَ عَليْهِ مَا بَذَلَ ؛ سخاوت از اخلاق انبيا است و ستون ايمان است و هيچ فرد با ايمانى وجود ندارد ، مگر اين كه با سخاوت است و هيچ سخاوتمندى وجود ندارد ، مگر اين كه داراى يقين و همّت عاليه است ؛ زيرا سخاوت ، شعاع نور يقين است و آن كس كه بداند چه چيزى را قصد كرده ، آنچه را كه بذل نموده در نظر او كم اهمّيّت است » . « 1 »
از اين حديث استفاده مىشود كه اين صفت و الا بعد از ذات پاك الهى كه مبدأ سخاوت است در وجود انبيا ، نشانهء ايمان و يقين آنهاست .
3 - در حديث ديگرى از امير مؤمنان عليه السلام آمده است : « تَحُلَّ بِالسَّخاءِ وَ الْوَرَعِ فَهُما حُلْيَةُ الْايمَانِ وَ اشْرَفُ خَلالِكَ ؛ به سخاوت و ورع ، خود را بياراى كه اين دو آرايش ايمان و برترين صفات توست » . « 2 »
اين تعبير نشان مىدهد كه اين صفت را از برترين صفات مؤمن به حساب آورده است .
4 - در حديث ديگرى از همان امام بزرگوار آمده است : « السَّخاءُ ثَمَرَةُ العَقْلِ و القَناعَةُ بُرهانُ النَّبَلِ ؛ سخاوت ميوهء درخت عقل و خرد و قناعت دليل بر نجابت است » . « 3 »
آنها كه در بخشش به ديگران « بخل » مىورزند ، اموال زيادى را فراهم كرده و مىگذارند و مىروند ، در حقيقت اين گونه افراد عاقل نيستند ؛ زيرا ، زحمت بر دوش آنها بوده ، بدون آن كه از اموالشان بهرهء مادى يا معنوى ببرند . كدام عاقلى چنين كارى مىكند !
5 - در تعبير ديگرى از آن حضرت عليه السلام در مورد اهمّيّت « سخاوت » به نكتهء لطيف
هامش
( 1 ) - بحار الانوار ، جلد 68 ، صفحهء 355 ، حديث 17 .
( 2 ) - غرر الحكم ، حديث 4511 .
( 3 ) - غرر الحكم ، حديث 2145 .