روزى سلب خواهد شد . در بلاها نيز انتظار بر طرف شدن آن را داشته باش ؛ زيرا اين يادآوريها ، نعمت را پايدارتر مىكند و شهوات را دور مىسازد و مستى و غرور نعمت را زايل مىكند و به فرج و گشايش امور نزديكتر و در از ميان رفتن اندوه و رسيدن به مقصود ، نزديكتر و شايسته است » . « 1 »
به اين ترتيب ، انديشه در پيامدها ، اثر عميقى در بازدارندگى از آلودگى به شهوتها دارد ؛ تمام تلاش رهبران الهى نيز اين بوده است تا عواقب شوم گرفتارى در چنگال شهوات را به انسانها گوشزد نموده و آنها را از كام شهوات نجات دهند .
اين حديث از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله ، بيانگر اين معنى است : « خَمْسٌ انْ ادْرَكْتَمُوهُنَّ فَتَعَوَّذُّوا بِاللّهِ مِنْهُنَّ : لَمْ تَظْهَرِ الفَاحِشَةُ فِى قَومٍ قَطُّ حَتَّى يُعْلِنُوهَا ، الّا ظَهَرَ فِيهِمُ الطَّاعُونُ وَ الاوَجَاعُ الَّتي لَمْ تَكُنْ في اسْلافِهِم الَّذينَ مَضَوُا وَ لَم يَنْقُصُوا الْمِكيَالَ وَ الْميزانَ الّا أخِذُوا بِالسِّنينَ وَ شِدَّةِ الْمَؤُنَةِ وَ جَوْرِ السُّلطانِ ، وَ لَمْ يَمْنَعُوا الزَّكاةَ الّا مُنِعُوا الْمَطَرَ مِنَ السَّماءِ ، وَ لَولا البَهَائِمُ لمْ يُمْطَرُوا وَ لَم يَنْقُضُوا عَهْدَاللّهِ وَ عَهْدَ رَسُولِهِ الّا سَلَّطَ اللّهُ عَلَيهِمْ عَدُوَّهُم وَ اخَذُوا بِعضَ مَا في ايْديهِمْ ، وَ لَمْ يَحْكُمُوا بِغَيرِ مَا انْزَلَ اللّهُ الّا جَعَلَ اللّهُ عَزَّوَ جَلَّ بِأسَهُم بَيْنَهُمْ ؛ پنج چيز است كه اگر با آنها روبرو شديد ، از آنها به خدا پناه ببريد ؛ اعمال زشت و آشكار در هيچ قومى ظاهر نمىشود ، مگر اين كه گرفتار طاعون و بيمارىهايى مىشوند كه در ميان پيشينيان آنها نبوده است و هيچ قومى كم فروشى نمىكنند مگر اين كه گرفتار قحطى و سختى زندگى و ظلم حاكمان مىشوند و هيچ قومى منع زكات نكردند مگر اين كه ، از باران رحمت الهى محروم شدند و اگر به خاطر حيوانات نبود ، بارانى به آنها نازل نمىشد و هيچ جمعيتى ، پيمان خدا و رسولش را نمىشكستند ، مگر اين كه خداوند دشمنانشان را بر آنها مسلّط كرد و قسمتى از آنچه را كه آنها داشتند ، از آنان گرفتند و هيچ گروهى به غير احكام الهى حكم نكردند ، مگر اين كه خداوند اختلاف در ميان آنها افكند و باهم درگير شدند » . « 2 »
بى شك ، تأمل و تدبّر در اين پيامدها ، تأثير مستمر و يا موقّت در بازداشتن اعمال غير اخلاقى دارد .
هامش
( 1 ) - ميزان الحكمه ، جلد 4 ، صفحهء 3484 ، حديث 21507 .
( 2 ) - اصول كافى ، جلد 2 ، صفحهء 373 .