وجودش مىخندد در حالى كه نمىداند پروردگار جهانيان از او راضى است يا نه » ؟ « 1 »
در روايات اسلامى نيز اشارههاى روشنى به اين معنى شده است ، مولاى متّقيان على عليه السلام مىفرمايد : « مَنْ ايْقَنَ انَّهُ يُفَارِقُ الْاحْبَابَ وَ يَسْكُنُ التُّرَابَ وَ يُوَاجِهُ الْحِسَابَ وَ يَسْتَغْنِى عَمَّا خَلَّفَ ، وَ يَفْتَقِرُ الَى مَا قَدَّمَ كَانَ حَرِيّاً بِقَصْرِ الْامَلِ وَ طُولِ الْعَمَلِ ؛ كسى كه يقين دارد ( به زودى ) از دوستان جدا مىشود و در زير خاك مسكن مىگزيند و با حساب الهى روبهروست و از آنچه بر جاى گذاشته بى نياز مىگردد و به آنچه از پيش فرستاده محتاج مىشود ، سزاوار است كه آرزو را كوتاه و اعمال صالح را طولانى كند » ! « 2 »
در حديث ديگرى از همان حضرت مىخوانيم : « اتَّقُوا خِدَاعَ الْامَالِ ، فَكَمْ مِنْ مُؤَمِّلِ يَوْمٍ لَمْ يُدْرِكْهُ ، وَ بَانِى بَنَاءٍ لَمْ يَسْكُنْهُ ، وَ جَامِعِ مَالٍ لَمْ يَأْكُلْهُ ؛ از فريب آرزوها بپرهيزيد ، چه بسيار كسانى كه آرزو داشتند روزى را ( در آغوش ناز و نعمت ) بگذرانند و هرگز به آن نرسيدند ، چه بسيار كسانى كه خانه و قصرى ساختند ولى هرگز در آن ساكن نشدند و چه بسيار كسانى كه اموال زيادى اندوختند ولى هرگز از آن نخوردند » ! « 3 »
گاه جهل به آخرت و نعمتهاى بى پايان آن سراى جاويدان كه يك لحظه نگاه كردن به آنها به تمام دنيا مىارزد ، سبب مىشود كه انسان به آرزوهاى دراز در اين جهان كشيده شود ، حتّى گاه مىشود بى خبرى از لذّت زهد در دنيا و آزادگى از چنگال اسارت زرق و برق آن ، انسان را به وادى طول امل مىكشاند !
در حديثى از امام باقر عليه السلام مىخوانيم : « اسْتَجْلِبْ حَلَاوَةَ الزِّهَادَةِ بِقَصْرِ الْامَلِ ؛ شيرينى زهد را با كوتاهى آرزوها به دست آر » ! « 4 »
و گاه مىشود انسان قدرت خدا را فراموش مىكند و يا نسبت به آن جاهل و بى خبر است و نمىداند خدايى كه از لحظهء انعقاد نطفه در رحم مادر پيوسته به او روزى داده است ، در حالى كه هيچ كس دسترسى به او نداشته مىتواند تا پايان عمر زندگى او را اداره كند و فرزندانش اگر دوست خدا باشند ، خدا آنها را تنها نمىگذارد و اگر دشمن خدا
هامش
( 1 ) - المحجّة البيضاء ، جلد 8 ، صفحهء 246 .
( 2 ) - بحار الانوار ، جلد 70 ، صفحهء 167 .
( 3 ) - تصنيف غرر الحكم ، صفحهء 313 .
( 4 ) - تحف العقول ، صفحهء 207 .