در جاى ديگر مىفرمايد : « ارَضِيتُمْ بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا مِنَ الْآخِرَةِ ؛ آيا به زندگى دنيا به جاى آخرت راضى شدهايد ؟ ! » سپس مىافزايد : « فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِى الْآخِرَةِ الّا قَلِيلٌ ؛ با اينكه متاع زندگى دنيا در برابر آخرت چيز اندكى بيش نيست » . « 1 »
آرى افراد كم ظرفيّت و هوسباز ، چنان دنياى كوچك و ناپايدار در نظرشان بزرگ جلوه مىكند كه حيات جاويدان و ابدى را كه مملوّ از مواهب الهى است به فراموشى مىسپارند .
* * * 4 - در بخش ديگرى از آيات ، دنيا به عنوان « عَرَض » ( بر وزن غَرَض ) به معنى موجود بى ثبات و زوال پذير تعبير شده است ، از جمله مىفرمايد : « . . . تَبْتَغُونَ عَرَضَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فَعِنْدَ اللَّهِ مَغَانِمُ كَثِيرَةٌ . . . ؛ شما سرمايهء زوالپذير دنيا را طلب مىكنيد در حالى كه نزد خداوند غنيمتهاى فراوانى براى شما ( در سراى آخرت ) است » . « 2 »
در جاى ديگر خطاب به اصحاب پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مىفرمايد : « شما متاع ناپايدار دنيا را مىخواهيد ولى خداوند سراى ديگر را براى شما مىخواهد » ، ( . . . يُرِيدُونَ عَرَضَ الدُّنْيَا وَ اللَّهُ يُرِيدُ الْآخِرَةَ . . . ) « 3 »
در آيات ديگرى نيز همين گونه تعبير ديده مىشود كه نشان مىدهد گروهى از مسلمانان يا غير مسلمين به خاطر حرص در جمع آورى متاع زوالپذير و ناپايدار دنيا از پرداختن به مواهب پايدار الهى در سراى ديگر و ارزشهاى والاى انسانى و مقام قرب به خدا باز مىمانند . آرى نعمت حقيقى زوال ناپذير نزد اوست و باقى همه « عرض » و « عارضى » و زوال پذير است .
اين تعبير هشدارى است به همهء دنياپرستان كه مراقب باشند سرمايههاى عظيم انسانى خود را فداى امور زوالپذير نكنند .
* * *
هامش
( 1 ) - توبه ، 38 .
( 2 ) - نساء ، 94 .
( 3 ) - انفال ، 67 .