1 - قرآن در موارد متعدّدى زندگى دنيا را نوعى بازيچهء كودكانه و لهو و سرگرمى مىشمرد ، مىفرمايد :
« وَ مَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا الّا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ . . . ؛ زندگى دنيا چيزى جز بازى و سرگرمى نيست . » « 1 »
در جاى ديگر مىفرمايد : « اعْلَمُوا انَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَةٌ وَ تَفَاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَ تَكَاثُرٌ فِى الْامْوَالِ وَ الْاوْلَادِ . . . ؛ بدانيد زندگى دنيا فقط بازى و سرگرمى و تجمّل پرستى و فخرفروشى در ميان شما و افزونطلبى در اموال و فرزندان است . » « 2 »
در حقيقت دنياپرستان را به كودكانى تشبيه مىكند كه از همه چيز غافل و بىخبرند و تنها به سرگرمى و بازى مشغولند و حتّى خطراتى را كه در يك قدمى آنها وجود دارد نمىبينند !
بعضى از مفسّران زندگى انسان را به پنج دوران ( از كودكى تا چهل سالگى ) تقسيم كردهاند و براى هر دورانى مدّت هشت سال قائلند و مىگويند : هشت سال به بازى مشغول است ، هشت سال به لهو و سرگرمىها ، هشت سال در بحبوحهء جوانى به سراغ زينت و زيبايى مىرود ، هشت سال به تفاخر و فخرفروشى مىپردازد و بالاخره در هشت سال آخر به دنبال تكاثر و افزونطلبى در اموال و نيروها مىرود و در اينجا شخصيّت انسان تثبيت مىشود و اين حالت تا آخر عمر ممكن است باقى بماند و در نتيجه مجالى براى دنياپرستان جهت انديشيدن به حيات معنوى در ارزشهاى جاودانى باقى نماند .
* * * 2 - در آيات ديگرى زندگى دنيا سرمايهء « فريب و غرور » شمرده شده است ، مىفرمايد :
« . . . وَ مَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا الّا مَتَاعُ الْغُرُورِ ؛ زندگى دنيا چيزى جز سرمايهء فريب نيست ! » « 3 »
در جاى ديگر مىفرمايد : « . . . فَلَاتَغُرَّنَكُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَ لَايَغُرَّنَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ ؛ پس
هامش
( 1 ) - انعام ، 32 .
( 2 ) - حديد ، 20 .
( 3 ) - آل عمران ، 185 .