شده است .
نخست در داستان حضرت مريم عليها السلام مىخوانيم كه در آن لحظات طوفانى كه درد سخت زائيدن به او دست داد آن گونه كه او را از آبادى به بيابان خشك و خالى كشاند ، به قدرى غم و اندوه سراسر وجود او را فراگرفته بود كه حساب نداشت ، مخصوصاً از اين كه نوزادش متولّد شود و رگبار تهمتهاى مردم بىايمان متوجّه او گردد تا آنجا كه تقاضاى مرگ از خدا كرد ؛ در اين هنگام ندائى شنيد كه به او دستور مىدهد غمگين مباش پروردگارت از پائين پاى تو چشمهء آب گوارائى جارى ساخته ( و درخت خشكيدهء خرما به فرمان او به بار نشسته است ) . . . از آن غذاى لذيذ بخور و از آن چشمهء گوارا بنوش و چشمت را ( به مولود تازه ) روشن دار و هرگاه انسانى را ديدى و از تو توضيح خواست با اشاره بگو : من براى خداى رحمان روزه گرفتهام و امروز با احدى سخن نمىگويم ( فَأَجاءَها الْمَخاضُ الى جِذْعِ النَّخْلَةِ قالَتْ يا لَيْتَنى مِتُّ قَبْلَ هذا وَ كُنْتُ نَسْياً مَنْسِيّاً - فَنادها مِنْ تَحْتِها الَّاتَحْزَنى قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيّاً - وَ هُزِّى الَيْكِ بِجِذْع النَّخْلَةِ تُساقِطْ عَلَيْكِ رُطَباً جَنِيّاً - فَكُلى وَ اشْرَبى وَ قَرِّى عَيْناً فَامَّا تَرَيِنَّ مِنْ الْبَشَرِ احَداً ؛ فَقُولى انِّى نَذَرْتُ لِلرَّحْمنِ صَوْماً فَلَنْ اكَلِّمَ الْيَوْمَ انسِيّاً ) « 1 »
در اين كه اين ندا كننده جبرئيل بوده است يا نوزاد مريم ( يعنى حضرت مسيح ) در ميان مفسّران گفتگو است ؛ بعضى اين پيام را مناسب مقام جبرئيل دانستهاند ولى به گفتهء علّامهء طباطبائى در « الميزان » تعبير به « مِنْ تَحْتِها » ( از پائين پاى او ) تناسب با حضرت مسيح عليه السلام دارد ، افزون بر اين ضميرهائى كه در آيه وجود دارد غالباً به حضرت مسيح عليه السلام بر مىگردد ، و مناسب است كه ضمير در « نادى » نيز به او بر گردد ، ولى به هر حال آنچه در اينجا مورد توجّه ما است اين است كه دستور به نذر سكوت ، يك دستور الهى بود ، خواه به وسيله فرشتهء الهى ( جبرئيل ) ابلاغ شده باشد يا به وسيلهء حضرت مسيح عليه السلام و مىدانيم نذر همواره به كارى تعلّق مىگيرد كه داراى رجحان و مطلوبيّت الهى باشد ، بنابراين « روزهء سكوت » - حدّ اقل - در آن امّت يك عمل الهى بود ،
هامش
( 1 ) . سورهء مريم ، آيات 23 تا 26 .