اخلاصمندان و گناهكاران به پرهيزكاران خرده مىگيرند [ و گناهشان را به گردن آنها مىاندازند . ] در تفسير رازى آمده است : امام على عليه السّلام همراه گروهى از مسلمانان بر منافقان گذر كردند . اين منافقان خنديدند و با چشم و ابرو به آنان اشاره كردند . سپس نزد همراهانشان بازگشتند و گفتند : ما امروز اصلع [ - كسى كه پيشانىاش مو ندارد ] را ديديم و به او خنديدند . از اين رو ، اين آيه پيش از آنكه خبر مزبور به پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله برسد ، نازل شد .
وَ ما أُرْسِلُوا عَلَيْهِمْ حافِظِينَ .
ضمير « ارسلوا » به كافران برمىگردد و ضمير « عليهم » به مؤمنان و معناى آيه چنين است : خداوند كافران را به عنوان مراقب مؤمنان نفرستاد ، تا از اعمال آنان نگهدارى كنند و فعّاليّتهاى آنها را بشمارند . شيخ محمّد عبده گفته است : ضمير « ارسلوا » به مؤمنان برمىگردد و ضمير « عليهم » به كافران و معناى آيه چنين مىباشد : كافران گفتند : خدا مؤمنان را نفرستاده است كه ما را ارشاد كنند و اندرز دهند . اين نظر ، بر خلاف ظاهر و دور از فهم است .
فَالْيَوْمَ الَّذِينَ آمَنُوا مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ .
خنديدن مؤمنان به گناهكاران در روز قيامت ، نيكى و فضيلت است ، زيرا تحقير دشمنان خدا مىباشد ، امّا خنديدن گناهكاران به مؤمنان در دنيا ، گناه بزرگى است ، زيرا تحقير و توهين به دوستان خداوند مىباشد .
عَلَى الْأَرائِكِ يَنْظُرُونَ ،
مؤمنان بر تختها مىنشينند و به رفتار خداوند با دشمنان خويش و دشمنان آنان و نيز به عذاب كسانى مىنگرند كه به آنان ريشخند مىزدند و آنها را مسخره مىكردند .
هَلْ ثُوِّبَ الْكُفَّارُ ما كانُوا يَفْعَلُونَ .
« ثوّب » : پاداش داده شد . كافران در دنيا به مؤمنان خنديدند ، خداوند هم مؤمنان را دربارهء كافران در روز قيامت به خنده آورد ، يك بر يك ، ليكن چقدر ميان اين دو فاصله است !