بود ، چنانكه خداوند مىگويد : « حقا كه آدمى نافرمانى مىكند . هرگاه كه خويشتن را بىنياز بيند » « 1 » تا چه رسد به اينكه اين انسان بىنياز از نيروى مالى و انسانى هم برخوردار باشد .
سَنَسِمُهُ عَلَى الْخُرْطُومِ .
« السمة » : نشانه ،
« الْخُرْطُومِ » :
بينى . عرب از اين واژه به عنوان كنايه از عزت و نيز ذلت بهره مىگيرند و بههمين دليل ، درباره عزيز مىگويند :
له انف اشم او بينى بلندى دارد » و دربارهء ذليل مىگويند : انفه فى التراب بينى او در خاك » . معناى اين جمله چنين است ، خداوند بهزودى اين ستمگر را كه غرور ثروت و فرزندان او را گرفته است خوار و زبون خواهد كرد . او را در تمامى روزگار زبون مىكند و براثر آنچه در كتابش دربارهء او ثبت كرده است ، وى را بر هر زبانى مورد نفرين قرار مىدهد و در قيامت نيز با سياهكردن صورت او و ديگر نشانههايى كه گناهان و سرافكندگىهاى او را منعكس مىكند ، دربرابر مردم رسوايش مىسازد .
هامش
( 1 ) . علق ( 96 ) آيههاى 6 - 7 .