پندارد . . . معصيت ديگران را بزرگ مىشمارد ، امّا بيشتر از آن را براى خود ناچيز مىداند ، اطاعت و بندگى خود را بزرگ مىشمارد امّا عبادت ديگران را كوچك به حساب مىآورد » .
هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنْشَأَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَ إِذْ أَنْتُمْ أَجِنَّةٌ فِي بُطُونِ أُمَّهاتِكُمْ فَلا تُزَكُّوا أَنْفُسَكُمْ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اتَّقى .
آرى ، خداوند انسان را ، هرچه هم دانا باشد ، بهتر از خود او مىشناسد و محال است كه انسان آنچه را كه خدا دربارهء او مىداند ، بداند ، چون خدا او را بهوجود آورده و به او زندگى داده است و نيز او را مىميراند و دوباره زندهاش مىكند . خدا با انسان است و او را از آغاز پيدايشش در شكم مادر تا آخرين لحظهء زندگى مىشناسد . بهعلاوه ، تمامى اعضاى انسان و حتّى قلبش در نزد آفريدگارش عليه او گواهى مىدهند . راستگوترين گواهى كه به پاكى و اخلاص انسان گواهى مىدهد ، عمل شايستهء انسان است . نظير اين آيه در جلد دوم آيهء 49 از سورهء نساء ، و جلد پنجم ، آيهء 21 از سورهء نور ، بيان گرديد .