كار امر مىكند و آياتى كه روزى را به خدا نسبت مىدهد ، گرد آورد . در آيهء 27 از سورهء شورى اشاره كرديم كه خداوند گاهى برخى از بندگانش را مورد عنايت و مهربانى قرار مىدهد و با كارى اندك ، به آنان روزى فراوان مىبخشد .
وَ لَوْ لا أَنْ يَكُونَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً لَجَعَلْنا لِمَنْ يَكْفُرُ بِالرَّحْمنِ لِبُيُوتِهِمْ سُقُفاً مِنْ فِضَّةٍ وَ مَعارِجَ عَلَيْها يَظْهَرُونَ * وَ لِبُيُوتِهِمْ أَبْواباً وَ سُرُراً عَلَيْها يَتَّكِؤُنَ * وَ زُخْرُفاً .
براى آنان نردبانها و دروازههايى از نقره و تختهايى از نقره قرار مىداديم . اين آيه ، پاسخ به سخن كسى است كه مىگويد : تهيدست شايستگى مقام نبوّت را ندارد ؛ زيرا تهيدستى باعث به وجود آمدن كاستى در اخلاق مىشود . خلاصهء پاسخ چنين است : دنيا در نزد خدا به اندازهء بال مگسى ارزش ندارد ، امّا مردم ، دنيا را بر آخرت ترجيح مىدهند و به هرجا كه دنيا روى آورد ، آنان هم به سمت آن حركت مىكنند و اگر چنين نبود ، خداوند ، كافر را خانههايى مىبخشيد كه سقفها ، دروازهها ، پلّهها و لوازم آنها همگى از نقره مىبودند و حتّى به سبب تحقير آنان ، از زرقوبرقها و زيورهاى دنيا بر اين مقدار هم مىافزود .
يكى از عارفان مىگويد : مردم به دنيا تمايل پيدا كردند ، درحالىكه خدا اين كار را نكرد و اگر او چنين مىكرد ، آنان چه مىكردند ؟ اين آيه نشان مىدهد كه خدا به بندگانش مهربان است و كارى مىكند كه آنان را به طاعت نزديك كند و از معصيت دورشان سازد و دستكم كارى نمىكند كه آنان را به گناه تشويق كند .
وَ إِنْ كُلُّ ذلِكَ لَمَّا مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا .
نعمتهاى دنيا هرچه باشد در معرض نابودى قرار دارد و سزاوار توجّه و ارزش دادن نيست و در برخى از آيات از نعمتهاى دنيوى به بازيچه ، بيهوده و فريب تعبير شده است .
وَ الْآخِرَةُ عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُتَّقِينَ .
پرهيزگاران ، همان كسانى هستند كه گفتارها و كردارهايشان خالصانه براى خداست .