اگر به آنها عطا كنند خشنود مىشوند
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيات 58 تا 59 ]
وَ مِنْهُمْ مَنْ يَلْمِزُكَ فِي الصَّدَقاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْها رَضُوا وَ إِنْ لَمْ يُعْطَوْا مِنْها إِذا هُمْ يَسْخَطُونَ ( 58 ) وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ سَيُؤْتِينَا اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ إِنَّا إِلَى اللَّهِ راغِبُونَ ( 59 )
[ ترجمه ]
بعضى از ايشان تو را در تقسيم صدقات به بيداد متهم مىكنند ، اگر به آنها عطا كنند خشنود مىشوند و اگر عطا نكنند خشم مىگيرند . ( 58 )
چه مىشود اگر به آنچه خدا و پيامبرش به آنان عطا مىكند خشنود باشند و بگويند : خدا ما را بس است و خدا و پيامبرش ما را از فضل خويش بىنصيب نخواهند گذاشت و ما به خدا رغبت مىورزيم ؟ . ( 59 )
واژگان
اللمز : عيبجويى كردن و طعنه زدن در پيش رو .
اعراب
« اذا هم يسخطون » ، « اذا » حرف مفاجات و به جملهء اسميه اختصاص دارد و نياز به جواب هم ندارد . مابعد آن مبتدا و خبر و جمله ، جواب « ان لم يعطوا » . « اذا » در اينجا همانند فاء ، در جواب شرط واقع شده است . جواب لو محذوف و در تقدير : « لكان خيرا لهم » بوده است .