وَ رَسُولُهُ إِنَّا إِلَى اللَّهِ راغِبُونَ ؛
يعنى [ ما به خدا رغبت مىورزيم كه ] ما را از صدقات و ديگر صلههاى مردم و از نيازمندى به آنها بىنياز كند . اين آيه انسان را تشويق مىكند كه از آنچه در دست مردم است چشم بپوشد و به خدا و نيز به آنچه با رنج دست و عرق پيشانى [ - با كار و تلاش ] به دست مىآورد تكيه كند . امام على عليه السّلام فرمود :
« بىنيازى بزرگ آن است كه انسان از آنچه در دست مردم است قطع اميد كند » . آرى ، به اعتقاد من ، كسى كه مىتواند از مردم بىنياز باشد ، هرچند با صبر و بردبارى ، امّا در عين حال ، چشم اميد به آنچه در اختيار ديگران است مىدوزد ، از هركسى بيشتر شايستهء تحقير و توهين است .