جان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله گريه كرد و آن حضرت به او فرمود : غمگين مباش كه خدا با ماست .
ابو بكر گفت : آيا خدا با ماست ؟ پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود : بله » .
فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها .
ابو حيان اندلسى در تفسير خود ، النهر المارد من البحر مىگويد : « ابن عباس گفته است : سكينه به معناى رحمت و وقار است و ضمير « عليه » به پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله برمىگردد ؛ زيرا سخن دربارهء اوست » .
اين نظريه با نظريهء شيخ ازهر ، مراغى مطابقت دارد ؛ زيرا وى در تفسير خود ، عينا چنين گفته است : « يعنى خداوند آرامش خود را كه دل با آن آرام مىگيرد بر پيامبرش فروفرستاد و او را با سپاهيان خود كه همان فرشتگانند ، نيرو بخشيد » . همچنين اين نظريه با سياق آيه همخوانى دارد ؛ زيرا ضماير : نصره ، أخرجه و أيّده همگى به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله برمىگردند .
وَ جَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُوا السُّفْلى وَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيا .
مقصود از « كلمة اللّه » توحيد و مراد از
« كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُوا »
شرك و كفر است .
وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ؛
حكمت خداوند اقتضا كرد كه با قدرت خويش پيامبرش را يارى كند و دينش را بر تمام اديان غالب سازد .