در آيهء 103 خدا به پيامبرش فرمود : « آنان به تو ايمان نمىآورند » و در آيهء 105 فرمود :
« آنان به من كافر شدند ، در حالى كه من آفريننده و روزىدهنده هستم » . همچنين در آيهء 106 فرمود : « حتّى بيشتر اعترافكنندگان به من ، برايم شريك قرار دادهاند » .
بنابراين ، طبيعى بود كه به دنبال سخنان مزبور [ مشركان را ] به عذاب دردناك تهديد كند .
پرسش : با توجّه به ذكر جملهء : « و هم لا يشعرون » ، نياز به آوردن واژهء « بغتة » نبود . پس هدف از تكرار چيست ؟
پاسخ : واژهء « بغتة » به وقوع عذاب در حال بيدارى حواس اشاره دارد . امّا توجّه نداشتن به آمدن عذاب ، گاه در بيدارى و زمانى كه مردم به كارهايشان مشغولند ، اتفاق مىافتد و گاه در خواب ، و از اين قبيل است سخن خداوند : « بگو : چه مىكنيد اگر عذاب او بناگاه شبهنگام يا به روز فرارسد ؟ » . « 1 »
هامش
( 1 ) . يونس ( 10 ) آيهء 50 .