فرمانبردارى از هرحكمى ، خواه وجوب باشد و خواه حرمت ، هيچ ارتباطى با فرمانبردارى و يا مخالفت حكم ديگر ندارد . امّا حديثى كه مىگويد : هرگاه نمازى بهجا آورده شود ، گناهان ميان دو نماز را مىپوشاند [ موجب آمرزش گناهان مىشود ] و امثال آن ، كنايه از آن است كه نماز نيكىهاى زيادى دارد . از اينرو ، هرگاه نمازگزار را گناهانى باشد كه در يك كفّهء [ ترازو ] گذارده شود و نماز در كفّهاى ديگر ، هرنيكى ، يك بدى را از بين مىبرد ، مشروط بر اينكه بدى ، گناه كبيره و حقّى از حقوق مردم نباشد . در اينباره در جلد اوّل زير عنوان : « باطل كردن عمل » در تفسير آيهء 217 از سورهء بقره ، سخن گفتيم .
ذلِكَ ذِكْرى لِلذَّاكِرِينَ .
« ذلك » به امر به استقامت ، نماز و نيز به نهى از همكارى با ستمكاران اشاره دارد و مراد از ذاكرين ، پندگيرندگان است .
وَ اصْبِرْ فَإِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ .
اين جمله اشاره دارد به اينكه هركس در راه درست پايدارى كند ، به ناچار با تعداد زيادى از گمراهان و منحرفان برخورد مىكند و شكيبايى در جهاد با آنان از بهترين طاعتها و بزرگترين نيكىهاست .