تربيتشده اختصاص دارد . درهرحال ، شكار حيوانات تربيتيافته تنها با شرايط زير حلال است :
1 . حيوان بايد تعليم يافته باشد ، به گونهاى كه هرگاه صاحبش او را دستور دهد به دنبال شكار برود و هرگاه منعش كند از تعقيب شكار بازايستد . و معناى سخن خدا :
« تُعَلِّمُونَهُنَّ مِمَّا عَلَّمَكُمُ اللَّهُ »
نيز همين است ؛
2 . صاحب حيوان ، آن را به قصد شكار بفرستد . بنابراين ، اگر حيوان خود به دنبال شكار رود و آن را در حالى كه مرده باشد بياورد ، خوردن شكار حلال نخواهد بود ؛
3 . از ديدگاه شيعه ، شخصى كه حيوان را به دنبال شكار مىفرستد بايد مسلمان باشد ؛
4 . شخص شكارچى بايد در هنگام فرستادن حيوان نام خدا را ببرد ؛ بهعنوان مثال بگويد : برو به نام خدا و امثال اين عبارت و اين ، معناى سخن خداوند است :
« وَ اذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهِ » ؛
5 . حيوان شكاركننده بايد شكار را در حالى دريابد كه زنده باشد و نيز مردن شكار به سبب زخمى باشد كه حيوان شكارى بدان رسانده است . برايناساس ، اگر حيوان شكارى زمانى به شكار برسد كه مرده باشد و مردن آن بهسبب زخمى كه حيوان به آن رسانده است نباشد ، بلكه بهسبب عامل ديگرى باشد ، خوردن شكار حلال نيست .