اعراب
«
الْمُحْصَناتُ
» عطف بر «
الطَّيِّباتُ
» است .
« إِذا »
ظرف و متضمّن معناى شرط و متعلّق به «
أُحِلَّ
» مىباشد . «
مُحْصِنِينَ
» حال از « واو » در «
آتَيْتُمُوهُنَّ
» است .
در
« غَيْرَ مُسافِحِينَ » ،
«
غَيْرَ
» صفت براى «
مُحْصِنِينَ
» و نيز ممكن است حال باشد .
هرچند ذوالحال نكره است ، لكن از آنجا كه معناى آن روشن است ، اشكالى ندارد .
تفسير
الْيَوْمَ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّباتُ وَ طَعامُ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ حِلٌّ لَكُمْ وَ طَعامُكُمْ حِلٌّ لَهُمْ .
شيعه و سنّى در معناى طعام اهل كتاب ، يعنى يهود و نصارا اختلاف دارند . اهل سنّت مىگويند : مراد از آن ، حيوانات ذبح شده توسط اهل كتاب است . اين نظريه را صاحب تفسير المنار از آنان نقل كرده و چنين گفته است : « جمهور ، واژهء طعام را در اينجا به ذبيحهها تفسير كردهاند ؛ زيرا خوراكىهاى ديگر اهل كتاب با قاعدهء « اصل حلّيت » حلال است » .
بيشتر فقهاى شيعه برآنند كه اهل كتاب نجسند و خوراكى و آشاميدنى آنها و حتّى نان و آبى كه ايشان مستقيما در تهيّه آن دخالت داشته باشند حرام است . اين فقها واژهء «
طَعامُ
» در آيهء شريفه را به « حبوبات » تفسير كردهاند .
امّا من ( مؤلّف ) معتقد به طهارت اهل كتاب هستم « 1 » و اين موضوع را با دليل آن در جزء اوّل كتاب فقه الامام جعفر الصادق عليه السّلام بيان كردهام و تعداد زيادى از مراجع بزرگ نيز بر اين نظريهاند و ازجمله آنان از آقاى حكيم و آقاى خوئى ، كه ايشان نظرش را به طور پنهانى به كسانى كه مورد اطمينان بودهاند ابراز كرده است ، مىتوان نام برد . امّا اين
هامش
( 1 ) . مرجع بزرگ شيعه ، آية اللّه سيد محسن حكيم نيز بر طهارت اهل كتاب فتوا داده است .