نوميد گرديدند . ( 44 )
ريشهء آن قومى كه ستم كردند بركنده شد و تمام سپاسها فقط براى خداوند است كه پروردگار جهانيان است . ( 45 )
واژگان
البأساء : از بؤس به معناى مشقت گرفته شده است . البأساء ، يعنى سختى و مراد از آن در اينجا ، عذاب است .
الضرّاء : از ضرر گرفته شده و آن به معناى ضدّ منفعت است .
مبلسون : جمع مبلس و آن به كسى گفته مىشود كه اندوهگين و نااميد باشد .
دابِرُ الْقَوْمِ :
آخر آنان .
اعراب
« أَ رَأَيْتَكُمْ »
، صيغهء استفهام است اما به معناى : « أخبرونى ، خبر دهيد مرا » مىباشد .
كاف براى خطاب است و محلّى از اعراب ندارد . و از اين قبيل است : « ارأيتك » ، « أرأيتكما » و « أرأيتكنّ » .
« غَيْرَ »
مفعول براى
« تَدْعُونَ »
و همچنين است
« إِيَّاهُ »
.
« إِذْ »
ظرف و منصوب به
« تَضَرَّعُوا »
.
« بَغْتَةً »
حال از فاعل
« أَخَذْناهُمْ »
به معناى « مباغتين » و نيز جايز است كه حال از مفعول آن و به معناى مبغوتين باشد .
« فَإِذا »
براى مفاجات ،
« هُمْ »
مبتدا و
« مُبْلِسُونَ »
خبر است .
تفسير
قُلْ أَ رَأَيْتَكُمْ إِنْ أَتاكُمْ عَذابُ اللَّهِ أَوْ أَتَتْكُمُ السَّاعَةُ أَ غَيْرَ اللَّهِ تَدْعُونَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ .
خداوند به پيامبرش دستور داد كه به مشركين بگويد : به من خبر دهيد كه اگر همچون كسانى كه پيامبران خود را تكذيب كردند ، عذاب بر شما نازل شود ، يا مرگ شما با آن حالتهاى بيهوشى و يا قيامت با آن بيمهايى كه دارد فرارسد ، آيا در آن