وَ لَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا .
فقها به اين آيه استدلال كردهاند كه خداوند حكمى را كه موجب سلطهء غير مسلمان بر مسلمان شود وضع نكرده است . همچنين ، آنان احكام زيادى را متفرع بر اين امر دانستهاند ؛ از جمله اين كه اگر پدر كودك مسلمان و مادرش غير مسلمان باشد ، مادر به كودك حق حضانت ندارد ؛ زيرا فرزند به هركدام از پدر و مادرش ، كه دين او برتر باشد ، ملحق مىشود و حكم او حكم مسلمان است . از جملهء اين احكام آن است كه بر مسلمان جايز نيست كه دربارهء فرزندان صغيرش به غير مسلمان وصيت كند و اگر چنين نمايد وصيت او باطل است . ديگر آنكه پدر در صورتى بر اولاد خود ولايت دارد كه از لحاظ دين با آنها متحد باشد ؛ امّا اگر آنان مسلمان و پدر غير مسلمان باشد ، پدر بر آنها ولايت ندارد .
يكى ديگر از احكام فوق اين است كه حكم حاكم غير مسلمان ، هرچند حق باشد ، در حق مسلمان نافذ نيست و احكام ديگرى از اين قبيل .