نجوا با نيكى كردن و آشتى دادن ديگران
[ سوره النساء ( 4 ) : آيات 114 تا 115 ]
لا خَيْرَ فِي كَثِيرٍ مِنْ نَجْواهُمْ إِلاَّ مَنْ أَمَرَ بِصَدَقَةٍ أَوْ مَعْرُوفٍ أَوْ إِصْلاحٍ بَيْنَ النَّاسِ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ أَجْراً عَظِيماً ( 114 ) وَ مَنْ يُشاقِقِ الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدى وَ يَتَّبِعْ غَيْرَ سَبِيلِ الْمُؤْمِنِينَ نُوَلِّهِ ما تَوَلَّى وَ نُصْلِهِ جَهَنَّمَ وَ ساءَتْ مَصِيراً ( 115 )
در بسيارى از نجواهايشان فايدهاى نيست ، مگر در سخن آنانكه به صدقه دادن يا نيكى كردن و يا آشتىجويى فرمان مىدهند و آنكس را كه براى خشنودى خداى چنين كند پس به زودى مزد بزرگى خواهيم داد . ( 114 )
هركه پس از آشكار شدن راه هدايت با پيامبر مخالفت ورزد و از شيوهاى جز شيوهء مؤمنان پيروى كند ، بدان سوى كه پسند اوست بگردانيمش و به جهنمش افكنيم و جهنم سرانجام بدى است . ( 115 )
واژگان
نجوا و مناجات : به معناى راز ميان دو نفر است و به معناى نجواكنندگان نيز مىآيد ؛ چنانكه در سخن خدا تعالى آمده است :
« وَ إِذْ هُمْ نَجْوى » .
معروف : به چيزى گفته مىشود كه شريعت آن را قبول داشته باشد و عقل آن را زشت نداند .