خيانتكاران دفاع كرد ؛ زيرا سخن خداى تعالى :
« وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ وَ رَحْمَتُهُ »
و نيز اين سخن او :
« وَ ما يَضُرُّونَكَ مِنْ شَيْءٍ »
بىهيچ تأويل و ترديدى ، و آشكارا دلالت دارند كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله از آن دزد دفاع نكرد و نيز او را از دزدى و خيانت برى نساخت و كسى كه اين كار را كرد ، ديگرى بود .
وَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَيْكَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ عَلَّمَكَ ما لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ وَ كانَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ عَظِيماً .
مراد از « كتاب » ، قرآن و مراد از « حكمت » ، نبوت است . اگر بر محمّد صلّى اللّه عليه و آله واجب است كه خدا را سپاس گويد ؛ زيرا او را خاتم پيامبران و سركردهء فرستادگان قرار داد و چيزى را كه نمىدانست به وى آموخت ، بر اعراب نيز واجب است كه محمّد صلّى اللّه عليه و آله را سپاس گويند ؛ زيرا به واسطهء او بود كه پس از آن جهالت بزرگ ، « چيزى » شدند قابل ذكر و نيز بايد خدا را سپاس گويند كه بهترين خلقش را ، بىهيچ استثنايى ، از ميان آنان قرار داد ، نه از ديگران .