به اين دليل كه مبادا وى بزرگ شود و اموالش را از ولىّ بگيرد . لذا خداوند از چنين تصرفى كه سودش عايد ولىّ مىشود نهى كرده و به تحريم و خطر آن توجه داده است .
وَ مَنْ كانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَ مَنْ كانَ فَقِيراً فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ .
ولىّ ، به ناچار يكى از دو حالت را دارد : يا غنى است ، يا فقير . اگر غنى باشد ، بايد از خوردن مال يتيم پرهيز كند و به ثروت و رزقى كه خدا به او داده است قناعت نمايد . و اگر فقير باشد ، جايز است به قدر نياز ضرورى خود از مال يتيم بخورد و از مقدار مزد خدمتى كه مىكند تجاوز نكند . در حديث است كه مردى از پيامبر صلّى اللّه عليه و آله دربارهء يتيمى كه سرپرستىاش را به عهده داشت پرسيد : آيا مال او را بخورد يا نه ؟ پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به او فرمود : به اندازهء معروف بخور . برخى گفتهاند : ولىّ بايد از مال يتيم وام بگيرد ؛ لكن ظاهر حديث اين نظريه را رد مىكند .
فَإِذا دَفَعْتُمْ إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ فَأَشْهِدُوا عَلَيْهِمْ وَ كَفى بِاللَّهِ حَسِيباً .
اماميه و حنفيه گفتهاند : بر ولىّ واجب نيست كه براى تحويل مال به قاصر پس از آنكه ولىّ بالغ و رشيد شود ، شاهد بگيرد . آنها امر به شهادت گرفتن در اين آيه را به استحباب حمل كردهاند تا از تهمت و خصومت دورى شود .
شافعيه و مالكيه گفتهاند : امر در اينجا براى وجوب است ، نه براى استحباب ؛ زيرا آنها به ظاهر آيه عمل مىكنند .