عبارتند از :
« وَ إِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ » .
« 1 »
« فَكاتِبُوهُمْ إِنْ عَلِمْتُمْ فِيهِمْ خَيْراً » .
« 2 »
« إِنِّي أَراكُمْ بِخَيْرٍ » .
« 3 »
معروف : همان چيزى است كه اهل عرف آن را نيكو مىدانند .
جنف : خطاء .
اعراب
« الْوَصِيَّةُ »
نايب فاعل براى
« كُتِبَ » .
« حَقًّا »
منصوب است بنابر مصدريت [ مفعول مطلق ] و در تقدير « أحقّ حقّا » مىباشد .
« مِنْ مُوصٍ »
متعلّق به محذوف كه حال از
« جَنَفاً »
است . در صورتى كه حال مقدّم بر صاحب حال شود ، صاحب حال مىتواند نكره باشد . ضمير
« بَدَّلَهُ »
و
« سَمِعَهُ »
و
« يُبَدِّلُونَهُ »
به « ايصاء » يعنى وصيّت كردن برمىگردد . امّا ضمير
« إِثْمُهُ »
به « تبديل » كه از
« بَدَّلَهُ »
بهدست مىآيد برمىگردد .
تفسير
كُتِبَ عَلَيْكُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَكَ خَيْراً الْوَصِيَّةُ لِلْوالِدَيْنِ وَ الْأَقْرَبِينَ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ .
اين آيه از آيات احكام و در باب وصيّت آمده است .
فقها و مفسّران دربارهء آن اختلاف زيادى دارند .
از جمله اين نظريات آن است كه اگر شخصى مالى دارد ، وقتى آثار و نشانههاى مرگ بر او آشكار شود ، واجب است مقدارى از مالش را براى پدر و مادر و خويشاوند خود ، حتّى اگر آنان وارث هم باشند ، وصيّت كند . بنابراين ، نسبت به خويشان ، ميان ارث و وصيّت جمع مىشود . يكى از نظريّات اين است كه وصيّت براى خويشاوند در صورتى واجب است كه وى وارث نباشد . برخى مىگويند : وصيّت براى
هامش
( 1 ) . عاديات ( 100 ) آيهء 8 .
( 2 ) . نور ( 24 ) آيهء 33 .
( 3 ) . هود ( 11 ) آيهء 84 .