سخن موسى با قوم خود
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 54 تا 57 ]
وَ إِذْ قالَ مُوسى لِقَوْمِهِ يا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلى بارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ عِنْدَ بارِئِكُمْ فَتابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ( 54 ) وَ إِذْ قُلْتُمْ يا مُوسى لَنْ نُؤْمِنَ لَكَ حَتَّى نَرَى اللَّهَ جَهْرَةً فَأَخَذَتْكُمُ الصَّاعِقَةُ وَ أَنْتُمْ تَنْظُرُونَ ( 55 ) ثُمَّ بَعَثْناكُمْ مِنْ بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ( 56 ) وَ ظَلَّلْنا عَلَيْكُمُ الْغَمامَ وَ أَنْزَلْنا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَ السَّلْوى كُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ وَ ما ظَلَمُونا وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ( 57 )
و آن هنگام را كه موسى به قوم خود گفت : اى قوم من ، شما بدان سبب كه گوساله را پرستيديد برخود ستم روا داشتيد ؛ اينك به درگاه آفريدگارتان توبه كنيد و يكديگر را بكشيد كه چنين كارى در نزد آفريدگارتان ستودهتر است . پس خدا توبهء شما را بپذيرفت ؛ زيرا توبهپذير و مهربان است ( 54 )
و آن هنگام را كه گفتيد : اى موسى ، ما تا خدا را به آشكارا نبينيم به تو ايمان نمىآوريم . و همچنانكه مىنگريستيد صاعقه شما را فروگرفت ( 55 )
و شما را پس از مردن زنده ساختيم ، شايد سپاسگزار شويد ( 56 )
و ابر را سايبانتان گردانيديم و برايتان « منّ » و « سلوى » فرستاديم : بخوريد از اين چيزهاى پاكيزه كه شما را روزى دادهايم و آنان بر ما ستم نكردند ، بلكه بر خود ستم مىكردند ( 57 )