وعدهء خداوند به موسى
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 51 تا 53 ]
وَ إِذْ واعَدْنا مُوسى أَرْبَعِينَ لَيْلَةً ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَنْتُمْ ظالِمُونَ ( 51 ) ثُمَّ عَفَوْنا عَنْكُمْ مِنْ بَعْدِ ذلِكَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ( 52 ) وَ إِذْ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ وَ الْفُرْقانَ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ ( 53 )
و يادآريد آن هنگام را كه چهل شب با موسى وعده نهاديم و شما كه ستمكاران بوديد ، بعد از او گوساله را پرستيديد ( 51 )
پس گناهانتان را عفو كرديم ، باشد كه سپاسگزار باشيد ( 52 )
و به يادآريد آن هنگام را كه به موسى كتاب و فرقان داديم ، باشد كه هدايت شويد ( 53 )
واژگان
مصدر
« واعَدْنا »
مواعده است ؛ يعنى از باب مفاعله كه نشان مىدهد كارى با شركت دو نفر انجام مىشود ؛ نظير اينكه دو نفر وعده بگذارند كه در مكان معيّنى با يكديگر ديدار كنند ؛ امّا معناى « مفاعله » در اينجا آن است كه خداوند به موسى وعدهء وحى داد ، و موسى عليه السّلام هم به خداوند وعدهء آمدن ؛ امّا واژهء « وعد » مصدر « وعد » است و از يكطرف صورت مىگيرد ، البتّه به كار رفتن
« واعَدْنا »
به معناى « وعدنا » نيز درست است .
امّا واژهء
« مُوسى »
به ابزار فولادينى اطلاق مىشود كه با آن مو را مىتراشند ( تيغ ) و