هيچ يك از موجودات ، همترازوى او نيستند ؛ چنان كه خداوند درباره او فرموده :
أُولئِكَ كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ
« 1 » ، و دربارهء قلوب آنها فرموده است :
فَهِيَ كَالْحِجارَةِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً
« 2 » ، و از اين رذيله و مَلَكه خبيثه چه بسا شود كه فسادهاى ديگر نيز بروز كند و مبدأ بسيارى از اخلاق و اعمال ، بلكه عقايد خبيثه گردد .
پس بر انسان بيدار كه ايمان به عالم آخرت دارد ، لازم است كه با هر حيله و رياضتى است ، خود را علاج كند و از اين رذيله خبيثه ، قلب را پاك و پاكيزه كند كه اگر با اين ملكه - خداى نخواسته - از اين عالم بيرون رود ، تا شفاعت شافعين آمده است نصيب او شود ، در سختىها و فشارها و آتشها و عقابهايى خواهد واقع شد كه ممكن است به قدر طول عمر دنيا طولانى شود تا ممكن شود در تحت شفاعت واقع شود ؛ زيرا كه شفاعت در آن عالم امرى جزافى نيست و از روى تناسب بين شافع و مشفوعله است .
از اين جهت ، كسانى كه از نور توحيد و ولايت بىبهرهاند ، ممكن نيست به نور شفاعت نائل شوند ، و اهل معاصى نيز اگر كدورت معاصى ، آنها را زياد فراگرفته باشد ، ممكن است پس از مدّتهاى مديدى به شفاعت نائل شوند .
از پيغمبر اكرم - صلّى اللَّه عليه وآله - نقل شده است كه فرموده : « من ذخيره كردم شفاعت خود را براى اهل گناهان كبيره » « 3 » .
و شيخ عارف كامل ، شاهآبادى - دام ظلّه - مىفرمود : « اينكه تعبير به ذخيره
هامش
( 1 ) - « اينان همانند چهارپايانند ، بلكه گمراهتر از آنان هستند » . ( الأعراف ( 7 ) : 179 )
( 2 ) - « پس قلبهاى شما چون سنگ سخت گرديد ، يا حتى سختتر از سنگ » . ( البقرة ( 2 ) : 74 )
( 3 ) - متن حديث نبوى ، اين است : « ادّخَرْتُ شَفاعَتِي لِأَهْلِ الْكَبائِرِ مِنْ امَّتِي يَوْمَ القِيامَةِ » . ( بحار الأنوار ، ج 8 ، ص 30 ، « كتاب العدل و المعاد » ، « باب الشفاعة » )